Leven is geboren worden en even later weer sterven. Al hetgeen ertussen is een vulling van de zin en de onzin van het leven.
Het was heel gewoon, maar voor twee mensen heel bijzonder. Een klein, toen nog hulpeloos, wezentje van 4,200 kilogram werd geboren in het magische jaar 1984. In het voorjaar dan nog, wanneer de vogeltjes vrolijk fluiten en de zon de wolken probeert te doorboren met de bijhorende zonnestralen.
Voedsel, pampers en verzorging, het was de Heilige Drievuldigheid van het jongetje die voortaan als Coudie door het leven zou gaan. De pampers werden vervangen door het potje en in een nog later stadium door het grote toilet. Verzorging nam deze kleine krijger ook zelf in handen. “Wat je zelf doet, doe je meestal beter” [Ook wel gekend als de slagzin van ene hobbyist op de regionale televisie.] De passie voor eten zou echter nooit verdwijnen.
De kleuterklas werd vervangen door het eerste leerjaar en Coudie dacht: “het leven begint”. Er kwam een brilletje op zijn snoet (zijn semi-blindheid zou ook blijven) en de lagere school werd zonder kleerscheuren doorgesparteld.
De ‘grote’ school kwam er aan en Coudie dacht: “het leven begint”. De ene school werd vervangen door een andere en Coudie zijn punten namen aanvankelijk een vlucht. Toen kwamen echter de intellectueel magere jaren. De kleine jongen (toen vooral letterlijk) groeide, maar zijn punten slonken recht evenredig. Wiskunde, mechanica, Engels, Frans, chemie, fysica,… als ze één iets gemeen hebben, dan is het wel dat Coudie er voor buisde. Op het einde van de rit kwam de balans steeds weer in evenwicht en de ‘grote’ school wenkte.
Coudie verliet het technische pad en koos voor wat toen nog met de term Regentaat werd aangeduid. Leerkracht, het was zijn derde ingeving na de jeugddromen van timmerman en grafisch ontwerper. De naturelle flair van het lesgeven zat er niet meteen in, maar met het nodige bloed zweet en tranen bleek onderwijs toch zijn ding te zijn. Wiskunde, fysica en geschiedenis in die vakken zou hij zich bekwamen.
Zijn leerhonger bleek na drie jaar nog niet gestild en dus werd er nog een vervolg gebreid aan zijn onderwijscarrière. Onderwijskunde in Kortrijk en Educatieve Studies in Leuven lieten hem proeven van universitair onderwijs, het kotleven en zijn eigenheid.
Met de jaren kwam de wijsheid en vervaagde de verlegenheid, kwam de passie voor muziek en bleef de interesse voor literatuur en sport, kwamen vrienden en vertrokken ze weer om hun eigen pad verder te zetten. Een eigen pad met kronkels waar kamp een belangrijk gegeven werd. Niet alleen de verlegenheid verdween, de liefde bleek ook ergens onderweg te liggen…
