Herman Van Rompuy is nog maar net verkozen tot Europees president of de internetgrapjes verrijzen. Bij onnozelheid kun je bijvoorbeeld lezen hoe Haiku Herman (.eu!) een gedichtje volgens de Japanse dichtvorm ‘op basis van’ je site maakt. Voor http://coudie.wordpress/ is dit het resultaat:

Af,aan vliegt de mees.
Tak na tak vlecht hij zijn nest.
Zijn huis aan mijn huis.

PS. Consequent is het ding alvast niet. Bij een ‘dubbelcheck’ krijg ik alvast een nieuwe haiku:

Ik leerde van u
de kern van alle dingen:
leven is geven.

Het weer ziet er guur uit, maar mijn hunkering naar wat fruit is groter. Dus spring ik mijn 2WD-fiets op en laat me richting ring bollen. In de plaatselijke Delhaize merk ik algauw dat nog heel wat andere mensen dit weertype trotseren en hun boodschappen net nu gepland hebben. De rekken met fruit zijn dan ook welhaast geplunderd. Appels zijn er nog wel te vinden, maar die zijn dit jaar wel erg bloemig/melig. Ik hou het dus bij peer (wel een goede oogst dit jaar!), kiwi en banaan.

Na heel wat wringen tussen de andere klanten, bemachtig ik nog een aantal andere producten. Ook de strijd naar de kassa overleef ik met heel wat geduld. Het is mijn beurt. Ik weet dat er sinds kort een nieuwe actie is gestart, met knikkers. De kinderen die ik ermee kan plezieren in gedachten, hoop ik stiekem voldoende mee te hebben voor zo’n rollend ding. Per €15 krijg je er eentje had ik opgevangen. De kassierster klopt af op €15,49.

“Heb ik recht op zo’n knikker?”, vraag ik. “Nee. Je krijgt er eentje per €20 en bij aankoop van een geselecteerde producten.”, antwoordt ze me vriendelijk. Ze stopt mij echter twee pakjes toe. Een indigokleurige knikker en eentje doorschijnend. Het kind in me kwam even weer tot leven.

Niets leuker dan elkaar op het werk uitdagen voor een spelletje. Zo werd er deze zomer hard gestreden om de scalp van TourChampion. Minstens even spetterend gaat het er aan toe met Megascore. Elk stelt een voetbalploeg op en hoopt van voldoende puntjes binnen te rijven. Deze week klokte ik af op 748 punten. Goed voor een 249e plaats op 35468 deelnemers. Niet slecht!

Toch zit mijn ‘concurrent’ niet stil, afgaande op de onderstaande e-mail die ik ontving:

EL GHANASSY IN DE WOLKEN MET TRANSFER

TEAM FAVO – El Ghanassy werd gisteren voor veertien miljoen euro getransfereerd van AA Gent naar Team Favo.  Dit was mogelijk door de terugverkoop van Daniël Cruz – die net als in zijn periode bij Lierse SK zeer ondermaats presteerde – aan GBA voor zestien miljoen euro.   Manager T.B. is er gerust in: een jonge, getalenteerde speler als El Ghanassy is altijd welkom, zeker omdat hij dit jaar nog geen enkele goal heeft gemaakt en dus nog enkele treffertjes te goed heeft.  Verder vermeldde hij dat de vrijgekomen fondsen in de nabije toekomst zullen worden aangewend om het team verder te versterken.  El Ghanassy zei zeer tevreden te zijn met deze grote stap voorwaarts.  Uiteraard is het de bedoeling om zo snel mogelijk een basisplaats te verwerven, aldus EL Ghanassy die inziet dat zijn transfer naar Team Favo naast de Marokkaanse ook de Belgische bondscoach sneller naar het stadion zal lokken om hem te scouten.  Cruz vertelde dat hij eindelijk terug thuis was en dat het seizoen eindelijk kon beginnen, net zoals hij dat enkele jaren geleden zei toen hij van Lierse naar GBA ging.  De zeveraar.

Het is ongelofelijk frustrerend om het volgende te moeten horen.

Je zet je jaren in voor een organisatie. Je stopt heel wat van je tijd in. Je volgt een basiscursus. Je volgt een specialisatiecursus. Je volgt een hoofdmonicursus. Je gaat mee op tal van kampen. Je moet jaren wachten op een buitenlands kamp, terwijl veel anderen zonder boe of ba mee mogen naar de mooiste plekken. Vaak hebben ze niet eens dezelfde competenties.

Tot je eindelijk een kamp geweldig kamp krijgt. Je mag mee gaan skiën. Je bent aangeduid als groepsleiding. Je brengt alles in gereedheid om van die periode iets unieks te maken. In eerste instantie voor de deelnemers, dat spreekt voor zich.

En dan… krijg je telefoon. Je wordt zonder enige geldige reden je kamp ontnomen. Als een stuk grof vuil word je aan de deur gezet. Je moet plaats ruimen voor iemand uit de ‘vriendjesgroep’. Enkel en alleen maar om iemand meerdere zaken te geven. Iemand die zich niet eens kandidaat had gesteld voor die functie. Krampachtig wordt er gezocht naar alle mogelijke middelen om de schuld maar in jouw schoenen te schuiven. Jij moet je schuldig voelen. Jij bent de pispaal.

Dit alles lijkt me enorm laag bij te grond en is op zijn minst wraakroepend. Het gaat niet eens over mij, maar op die manier stel ik mij vragen bij de zinvolheid van mijn eigen engagement.

Mijn zus is lezer. Een meelezer. Ooit hier terechtgekomen en nog steeds af en toe bezoeker van dit. Zo bleek althans toen ze klachten had. Waarom kom ik nooit aan bod? Bij mijn deelnames aan ‘Boer zkt vrouw’ was ik nog een gewillig onderwerp en nu? Alleen maar over jezelf (duh!) of over je wederhelft (waar het hart van vol is, loopt de mond van over). Om mijn zus te plezieren een roddelpost over haar!

Na haar tweede deelname aan Boer zkt vrouw ging een nieuwe wereld voor Sylvie open. Ze begon een relatie met de iets oudere Christoph (zonder e). Tot op heden zijn de twee geliefden nog steeds tesaam. De roddelpers wist ook al te vermelden dat de twee samenhokken. Niet getrouwd en toch onder één dak. De twee leven in zonde! Maar ze hebben gelijk. Tuurlijk hebben ze gelijk en de vrouwelijk helft studeerde af. Verpleegkunde A2 zoals men wel eens zegt. Ondertussen vond ze werk. Zelfs in deze onzekere tijden, door crisis geteisterde periode om het modieus te zeggen. En toch was haar honger niet gestild, want ze vatte nog een brugopleiding voor verpleegkunde A1 aan. Als dat niet straf is allemaal?

In het wielrennen hoor je wel vaker medische bulletins passeren. De ene renner heeft dan darmproblemen, de andere heeft een kneuzing. Ikzelf voel me deze week ook maar belabbeerd. Keel, neus, hoofd, … het pruttelt allemaal wat tegen.

Maar dat is niks vergeleken met het bericht dat mijn grootvader deze week kreeg. Kanker. Na een resem onderzoeken, start eerstdaags de bestralingen. 35 in totaal, twee maanden lang, om mee te beginnen.

Ik was zowat de  laatste mens op deze aardbol zonder gsm.
Ik ben nog steeds afwezig op twitter en facebook.
Maar ik ga al drie jaar en 1 dag mee in de blogwereld.
Feestje!

Zondag, na tien uur ’s avonds. Het is een drukte van jewelste. Niet alleen de kermis, maar ook de talrijke fakbars zorgen dat ik bijna struikel over de grote hoeveelheid aan studenten.

Maandag, iets voor de middag. Ik neem plaats naast mijn collega’s op een zitje in aula Pieter De Somer. Het academiejaar 2009-2010 wordt met een academische zitting op gang geschoten. Echt spannend is het niet, maar dat zullen speeches wel nooit worden. Erna volg ik de stoet tussen een resem proffen. Ik voel mij als een toerist in het drukke Leuven.

Maandag, iets na vijf uur. Ik heb zin in mosselen. Ik ga naar de supermarkt, waar ik op de koppen kan lopen. Er is zelf extra security aanwezig. Maar de mosselen hebben gesmaakt, dank u.

Maandag, iets na zes uur. Waar is Alma 2? Waar kan ik een fietsenhersteller vinden? De vragen vliegen om mijn oren. De stadsplannen van Leuven zijn talrijk. Meer dan 5700 nieuwe studenten banen hun weg door Leuven.

Dinsdag, nu. Ik blijf, ondanks een immense snotkop, in de sfeer en laat ‘Druk In Leuven’ van Noordkaap door te boxen schallen. Jaja, het is echt opnieuw begonnen.

Lessen in het donker houdt in de maand september haar visiedagen. Leerkrachten kunnen er het filmaanbod en bijhorende lesmateriaal voor dit schooljaar leren kennen. De pakketten gaan heel breed, zodat zowel kleuters als jongvolwassenen in aanmerking komen. Wij kozen voor ‘Slumdog Millionaire’, de oscarwinnaar en selectie voor de derde graad van het secundair onderwijs.

In ‘Slumdog Millionair’ wordt het verhaal van Jamal verteld. Een jongen die samen met zijn broer Salim alles moet doen om te overleven in de sloppenwijken van Mumbai. Alles wordt echter anders als hij meedoet aan het spelprogramma ‘Wie wordt multimiljonair?’ Hij blijkt verbazend goed te scoren en wordt verdacht van valsspelen. Zijn wijsheid haalt hij echter uit zijn levenservaring, waarna een relaas volgt van zijn levensverhaal. Niet in het minste blijkt zijn liefde voor Latika zijn drijfveer te zijn.

De film kon meer dan bekoren, was slim opgehangen aan een op zich banaal spelletje om het eigenlijk verhaal te vertellen. Een leven dat niet van een leien dakje loopt in de alledaagse realiteit van de sloppenwijken, waar vaak op de rand van de criminaliteit wordt gebalanceerd om toch maar te kunnen overleven. Hier valt binnen de klas zeker iets mee aan te vangen. Het enige dat me stoorde, was het dansje bij de aftiteling, al deed dit niet veel af van de kwaliteit van het hele plaatje.

Met de start van het academiejaar in zicht, kunnen we het zomerseizoen nu ook definitief onder een lakentje stoppen. Dat staat ook symbool met de start van een pak nieuwe releases. Muse bracht zonet een nieuwe uit, die van Editors ligt klaar en die van Arctic Monkeys klinkt ondertussen vertrouwd.

Meteen ook tijd voor wat nieuwe ontdekkingen. Zo ben ik al een paar weken helemaal into The XX [exes]. Heel erg sfeervolle pop/rock met een elektronisch korstje. Op sommige momenten richting Portishead, op andere momenten meer naar Burial en aanverwanten. ‘Crystalised’ is alvast een heel aangenaam nummer uit hun debuut ‘XX’.

Voor wie geen afscheid kan nemen van de zomer, is er Shantel. Live een heerlijke ervaring en ook op plaat spat het zomerse er vanaf. Ondertussen hebben ze een nieuwe cd en met ‘Citizen Of Planet Paprika’ ook een fijne single.