Lessen in het donker houdt in de maand september haar visiedagen. Leerkrachten kunnen er het filmaanbod en bijhorende lesmateriaal voor dit schooljaar leren kennen. De pakketten gaan heel breed, zodat zowel kleuters als jongvolwassenen in aanmerking komen. Wij kozen voor ‘Slumdog Millionaire’, de oscarwinnaar en selectie voor de derde graad van het secundair onderwijs.

In ‘Slumdog Millionair’ wordt het verhaal van Jamal verteld. Een jongen die samen met zijn broer Salim alles moet doen om te overleven in de sloppenwijken van Mumbai. Alles wordt echter anders als hij meedoet aan het spelprogramma ‘Wie wordt multimiljonair?’ Hij blijkt verbazend goed te scoren en wordt verdacht van valsspelen. Zijn wijsheid haalt hij echter uit zijn levenservaring, waarna een relaas volgt van zijn levensverhaal. Niet in het minste blijkt zijn liefde voor Latika zijn drijfveer te zijn.

De film kon meer dan bekoren, was slim opgehangen aan een op zich banaal spelletje om het eigenlijk verhaal te vertellen. Een leven dat niet van een leien dakje loopt in de alledaagse realiteit van de sloppenwijken, waar vaak op de rand van de criminaliteit wordt gebalanceerd om toch maar te kunnen overleven. Hier valt binnen de klas zeker iets mee aan te vangen. Het enige dat me stoorde, was het dansje bij de aftiteling, al deed dit niet veel af van de kwaliteit van het hele plaatje.

Nona gooide mij volgend stokje toe.

Noem in 15 minuten, de 15 boeken die je gelezen hebt die je nooit zal vergeten, die je leven veranderd hebben.

Ik ben zo vrij om het ietwat aan te passen en te beperken tot 7 boeken. Ik heb immers nog wel wat jaren te gaan om nog veel boeken te ontdekken.

1. Zoeklichtboeken
Leren lezen liep de eerste jaren niet meteen van een leien dakje. Ik werd dan ook aangeraden om op zaterdag extra ondersteuning te volgen. Op die plaats leerde ik dit soort boeken kennen. Qua taal vrij eenvoudig, maar qua inhoud wel op leeftijd. Ik verslond er tientallen en legde er mijn basis voor hetgeen ik nu lees.

2. Patrick Lagrou – Het dolfijnenkind
Eén van de eerste (jeugd)boeken die ik zelf kocht. Het avontuurlijke, de dolfijnen, … het ging er lekker in.

3. Tom Lanoye – Zwarte tranen
De eerste echte roman die ik las / probeerde te lezen. Meteen een knoert van jewelste. 517 pagina’s. Van de inhoud heb ik niet echt veel onthouden, laat staan dat ik er echt van genoten heb of alles heb begrepen. Het feit dat het mijn eerste échte roman was, kan niet anders dan een mens zijn leven veranderen.

4. Jeroen Brouwers – Geheime kamers
Ooit als boekentip gekregen. Meteen ermee aan de slag gegaan en het boek kwam op het perfecte moment. Op één of andere manier kon ik me vereenzelvigen met het hoofdpersonage. Helemaal gepassioneerd las ik het bijna in één langgerekte rush uit. Ook in de directe nasleep van het verhaal was ik er niet helemaal goed van.

5. Arnon Grunberg – Tirza
Zijn stijl is ongemeen vlot. Grunberg kan het zich ook permitteren om heel wat bladzijden te vullen. In het geval van dit boek werkte hij naar een ongelofelijk climax. Meer dan een tikkel luguber, maar zo goed als het perfecte boek.

6. Stefan Brijs – De engelenmaker
Nog zo’n topper uit de Nederlandstalige literatuur. Niet hoogdravend qua taal, maar een uitmuntend verhaal op een heel eenvoudige manier aan de man gebracht. Op het einde rijk je gewoon de penetrante geur. Opnieuw uiterst luguber einde.

7. Patrick Süskind – Het parfum
Meng geur en luguber, voeg daar een portie klassieker aan toe en je bent er. Het levensverhaal van Grenouille is van uitzonderlijk niveau. Van alle klassiekers die ik tot op heden las het beste exemplaar.

Nadat ik ‘De heining‘ van een lofzang voorzag, besloot ik ook het ‘Bankvlees’ even op de boekenplank te leggen. Het betreft hier het debuut van Jan Van Loy.

Het uitgangsprincipe is vrij eenduidig. Twee twintigers met een ‘gewoon leven’ besluiten op een dag om zich af te zetten tegen dat ‘gewone leven’. Leve de absolute vrijheid. Werken is met andere woorden uit den boze. De vrijheid fluctueert naargelang de wind waait en hoe gunstig die hen gezind is. Op de povere momenten overleven ze al bedelend en op bankvlees. Op andere momenten floreert het decadente en verslinden ze de meest sappige biefstukken.

Opnieuw is humor het belangrijkste aspect. Zo komen de twee in allerlei hilarische situaties terecht. Toch is het niet altijd even geraffineerd en op alle momenten even boeiend. In dat opzicht is Van Loy positief geëvolueerd met zijn derde roman ‘De heining’. Niettemin was het weer een heerlijk ontspannend boek die in no time uitgelezen raakte.

Boekmeter-score: ***(*)

Paul Baeten Gronda heeft niet alleen een vrij indrukwekkend naam, hij is jong, columnist bij De Morgen en publiceerde enkele maanden geleden zijn debuutroman ‘Nemen wij dan samen afscheid van de liefde’. Een niet meteen bemoedigende titel die alleen maar een ondergangsgeschiedenis kan inluiden. Deze roman werd ook gewikt en gewogen in Uitgelezen.

Het hoofdpersonage ‘Max Eugène Venkenray’ is een op het eerste zich zonderling figuur, die na de dood van zijn jongste broer Roy wat op de dool is. Hij woont op hotel, geeft een pak geld uit aan uiterlijk vertoon en werkt in het dagelijkse leven tussen de airco’s. Zijn moeder ligt te flikflooien met een andere man, zijn nog levende broer heeft iets met cavia’s en ja, met zijn vader gaat het al niet veel beter.

Alles bij elkaar een redelijk debuut, die op geen enkel moment écht meeslepend of écht onwijs grappig is. Een roman ook waar je een maand later heel hard je best moet doen om er nog iets van te herinneren. En toch koste het me geen enkele moeite om me er doorheen te ploeteren. Benieuwd welke richting zijn volgend werk heen gaat.

Boekmeter-score: ***

Nu is er nog weinig van te merken, maar een tijdje terug begon te zomer alvast pokkenheet. Ideaal om even de iets ‘zwaardere’ literatuur in te ruilen voor een wat ‘lichter’ materiaal. Conclusie: ik nam er een zogenaamd ’spannend boek’ bij. Er lag nog eentje op mijn boekenplank, dus ik bespaarde me de rit naar de bib. Ziehier een korte bespreking van ‘Zoenoffer’ van Pieter Aspe.

Brugge wordt opgeschrikt door een afrekening in het Minnewaterpark. Jos Viane krijgt er een pakje slaag. Eerst wordt gedacht aan een actie binnen het homomilieu (het park is immers in Brugge gekend als het potterspark), maar als hij in het ziekenhuis gedood wordt door middel van een kogel, weet Van In dat er meer aan de hand is. Plaats daar nog eens bij dat Viane beveiligheidsagent is in de Brugse musea en het op til staande HiBrugia, een prestigieus kunstproject, gaat de bal aan het rollen.

‘Zoenoffer’ leest als een middelmatige aflevering van Witse. Het kabbelt lekker voort, er komt een stukje persoonlijk leven van de commisaris aan bod en bij momenten wordt een beetje spanning in het verhaal gebracht. Leuk, zonder echt overtuigend of beklijvend te zijn.

Na Borat is Sacha Baron Cohen terug en wel als Brüno. De man met umlaut is Oostenrijker, mode-expert en homo. Nadat hij zijn ontslag krijgt bij ‘funkyzeit mit Brüno’, gaat hij op zoek naar een manier om wereldberoemd te worden. Hij kan rekenen op zijn kompaan in zijn hunkering naar succes. De VS is uiteraard de uitvalsbasis om dit te bereiken. Tot zover de flinterdunne verhaallijn, die volledig in het verlengde ligt van Borat.

Toch zijn er ingrediënten genoeg om een dik uur te vullen met bij momenten grofgebekte humor, onderbroekenlol, geestige verkleedpartijen, veel seksueel getinte moppen en zo veel meer. Een mens vraagt zich af wat in scéne gezet is en wat niet, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Zonder hoogstaand te zijn, was dit ideaal studentenvertier. Getuige ook de uitverkochte zaal waarin wij zaten. Voer voor zij die tegen een stootje kunnen.

De trailer ter opwarming:

Hendrik van Otterlo is een beroemd schilder. Nadat zijn enige echt liefde Cissy hem verlaat, maakt hij een zelfportret en stopt met zijn werkzaamheden. Alles achter slot en grendel. Inclusief zichzelf, want Hendrik kiest voor een kluizenaarsbestaan. De enige contacten die hij onderhoudt, zijn die met enerzijds Jongerius, ook een beroemd schilder, tijdgenoot en vriend, en anderzijds Bettina, zijn halfzus. Het kantelmoment komt er echter wanneer Hendrik verneemt dat Cissy is overleden.

Het was niet de dood die daarstraks bij me aanklopte, zoals Jongerius geloofde, maar het leven dat nog iets van me verwacht. (p. 76)

lles samen is dit een zeer genietbare roman die eerst en vooral qua stijl met brio is geschreven. Het karakter van de schilder komt er mooi in terug. Misschien zitten er tevens wat autobiografische elementen in verwerkt. Het is alvast de aanzet om meer van Campert te gaan lezen. Meer dan degelijk dus.

Qua omvang gaan Onze oom van Arnon Grunberg vlotjes over dat van Tirza, is dat ook zo voor de rest?

Majoor Anthony heeft op papier alles om gelukkig te zijn. Vrouw, werk, een huis en een zwembad. Het enige dat ontbeert, is de onvervulde kinderwens van zijn vrouw. Aan de basis daarvan ligt zijn ‘dood zaad’. Problemen lossen zich echter vanzelf op als hij op een dag Lina meeneemt als ‘bijproduct’ van een militaire opdracht. Er heerst immers oorlog in het land en een resem mogelijke verraders moeten opgepakt worden. Het loopt echter wat uit de hand en de ouders van Lina komen om het leven. De majoor besluit dan maar om Lina mee te nemen als zijn dochter. De vrouw van Anthony is echter niet zo happig op het geschenk uit de hemel.

Onze oom valt botweg in te delen in twee delen: eentje mét en eentje zonder majoor. Het is precies dat eerste deel die het lekkerst leest. De schrijfstijl van Grunberg blijft immers één van zijn troeven. Hij kan het zich zonder veel problemen permitteren om heel uitgebreid zijn verhaal te vertellen en hij komt er nog mee weg ook. Alleen, terwijl Tirza zo prachtig opbouwde naar een climax, ontbreekt hier dat extraatje. Sterker nog, het verhaal boet gaandeweg aan kracht in en dat is uiterst jammer.

Leuk om te lezen, maar ik had er meer van verwacht.

Kort, krachtig, verslavend, humoristisch… genoeg ingrediënten om een succesvolle roman te schrijven en die zitten zwaar allemaal in één verhaal: De Heining, de derde roman van Jan Van Loy.

Een kinderloos echtpaar wil verhuizen na een gezinsdrama bij de buren. Debbie, de vrouw, heeft algauw haar oog laten vallen op een nieuwbouwvillawijk met omheining, een toegangspoort, bewaking, een eigen reglement en een reeks bewoners met een hoek af.

Helemaal hilarisch wordt het als ieder hoofdstuk een element bijkomt: zwangerschap, ontvoering, omkoopschandaal met een nieuwe bewoner. 61 hoofdstukjes van één, twee, hoogstens vier pagina’s. Het zorgt voor een jachtig tempo, een drive, een wil om het in één ruk uit te lezen. Iets dat ook lukt door de geringe omvang van het boek. Meer woorden zijn daar niet aan vuil te maken: topper!

Het Grote Uitstel Heel binnenkort is het opnieuw een groot moment in de Nederlandstalige literaire wereld. De Gouden Uil editie 2009 wordt dan bekendgemaakt. Hoog tijd om de winnaar van vorige jaar, Het Grote Uitstel van Marc Reugebrink, er bij te nemen. Een rock ‘n roll-roman, zo werd mij beloofd.

Helaas, de titel maakte zijn belofte helemaal waar. Het werd één lange rit van uitgesteld genot, alleen het moment waarop alle puzzelstukken ineen vielen, kwam er nooit voor mij. Ik had eerder het gevoel van Rega in zijn puberteit, Rega op de hogeschool en Rega in Duitsland, maar dan zonder bindmiddel. Zonder een verhaal dat me echt kon meeslepen. Het deed me eerlijk gezegd, weinig tot niks.

En toch. Toch hield ik het vol tot het einde, dus ergens was er iets die mij deed hopen. Al kan ik het na de hele roman geen naam geven. Reugebrink gebruikt op bij momenten ellenlange zinnen, die wat mij betreft tot niet veel leiden. Hij overgiet alles met een sausje van revolutie, van socialisme, van jaren ‘70 en ‘80. Omdat ik zelf maar medio ‘80 het levenslicht zag, is het voor mij te weinig herkenbaar om me iets te doen. Misschien heb ik gewoon geen heimwee naar die periode, zoals op de ommezijde geschreven staat. Kortom niet mijn meug.Op naar een volgende en hopelijk betere.