Het jaar eindigen doen we in schoonheid en we met de allermooiste platen.

5. (a) Hannelore Bedert – Altijd Nooit Meer (MS)
Met voorsprong het beste nummer op haar debuut van 2008. De tekst is van de hand van Tine Truwant, de muziek van Hannelore zelf. Nederlandstalig, zonde twijfel top!

5. (b) Editors – Papillon (Acoustic) (MS)
Wegens te moeilijk om te kiezen, open ik de top-5 met een gedeelde vijfde plaats. Het ideale excuus om 21 nummers in de top-20 op te nemen. Kiezen is soms echt té moeilijk. Editors gingen helemaal jaren ‘80. Een flinke geur Depeche Mode, maar unplugged vind ik deze nummers toch een pak beter.

4. The Hickey Underwold – Blonde Fire (MS)
De Belgische nieuwkomers van het jaar. Alhoewel, zo nieuw zijn deze winnaars van Humo’s Rock Rally nu ook weer niet. Hun debuut bleef zo lang op zich wachten dat ze de stempel ‘winnaar, maar niet doorgebroken’ op zich kregen gekleefd. Onterecht zo bleek, want dit was een stoot van jewelste. De bizarre videoclip bij dit nummer sleepte trouwens al een prijs in de wacht.

3. Eels – That Look You Give That Guy (MS)
E is een kwaliteitslabel op zich. Zijn laatste album is nog niet koud of de opvolger is al af. Topschijf!

2. The XX – Crystalised (MS)
Onderkoeldheid, maar met zo’n pracht. Voor mij de nieuwkomer van 2009. Lang zal het feestje echter niet duren, want één bandlid stapte reeds uit de band.

1. Absynthe Minded – Envoi (MS)
Neem een gedicht van Hugo Claus en maak er iets wonderbaarlijks van. Absynthe Minded slaagde met glans.

Veel Belgen ook dit jaar in de lijst. Maar liefst zeven stuks. De hoogste plaats is ook voorbehouden voor een Belg.

10. The Bony King Of Nowhere – Taxidream (MS)
Het was liefde op het eerste gezicht. Een wondermooie plaat die helemaal aan het begin van releasejaar zat. Dit was één van de singles uit het debuut, maar het is niet het beste nummer op ‘Alas My Love’. Dat plaatsje is nog steeds voorbehouden voor ‘My Invasions’, Radiohead op zijn best.

9. White Lies – Farewell To The Fairground (MS)
Zo’n typisch groepje waar er ieder jaar wel een een paar van het levenslicht zien en doorbreken. Meer dan fijne single, net als ‘Death’.

8. De Jeugd Van Tegenwoordig – Deze Neger Komt Zo Hard (MS)
Zeer vette beat! Heet feestgehalte ten top. In het echt is de jeugd vreselijk vermoeiend, ietwat irritant, maar zolang ze zo’n stuff de wereld blijven insturen, is dat voor mij geen bezwaar.

7. Isbells – As Long As It Takes (MS)
Het gebeurt niet zo vaak dat een ‘duyster’ nummer zo snel naar de top schiet. Zelfs een plaatsje in de commerciële hitlijst was het gevolg.

6. Mumford And Sons (MS)
Zowat de hype van het najaar. Folky gitaartje, maar o zo aanstekelijk meneer. Gaat vooralsnog niet vervelen.

Heel wat artiesten haalden de lijst niet, maar kleurden het muzikaal jaar 2009 wel op één of andere manier. Phoenix, Ladyhawk, Roosbeef, Empire Of The Sun, Metric of Emilíana Torrini zijn zo’n artiesten.

15. Dizzee Rascal (& Armand Van Helden) – Bonkers (MS)
De feestplaat van deze zomer. Radiozenders deden hun uiterste best om deze plaat helemaal grijs te draaien. Toch is het nog steeds de ideale fijne schijf.

14. Daan – Icon (MS)
Met zijn vorige plaat overschreed Daan de grenzen van de muzikale wansmaak. Was ‘The Player’ nog een topper, dan was ‘Promis Q’ met voorsprong mijlen erover. Gelukkig slaagde Daan erin om de muziek weer te laten zegevieren. Een ganse cd lang kan hij me nog niet boeien, maar Icon was er wel boenk op. Met de groeten van mister Cash.

13. Peter Doherty – Last Of The English Roses (MS)
Toonvastheid hoeft geen criterium te zijn. Evenals de drugs die een rode draad blijft in het leven van Pete(r). Af en toe blijft hij echter verrassen met uitstekende platen en dat is het voornaamste.

12. Monsters Of Folk – Dear God (Sincerely M.O.F.) (MS)
2009 was zonder meer het jaar van de ’supergroepen’. Monsters Of Folk steken alvast Them Crooked Vultures de loef af. Niet in het minst omdat Bright Eyes een persoonlijke favoriet blijft.

11. Arctic Monkeys – Crying Lightning (MS)
Alex Turner en co zijn nog zo’n blijvertje. Ditmaal klinken ze iets serieuzer, hebben ze aan kracht ingeboet, maar blijven ze van een bovengemiddeld niveau.

De kerstvakantie is een feit. Hoog tijd om mijn lijstje met favoriete singles van 2009 op de mensheid los te laten. Dit jaar hou ik het bij een top-20.

20. The black Box Revelation – High On AWire (MS)
Voor het derde jaar op rij weten Jan en Dries een plaatsje te veroveren in mijn lijst. Na ‘I Think I Like You’ en  ‘Set Your Head On Fire’ van hun debuut, weet de eerste single van het nieuwe album me ook te bekoren. Het nieuwe album dat er weldra aankomt… en dat is niks te vroeg.

19. Florence + The Machine – Kiss With A Fist (MS)
Een debuut van een dame met pit. Vloerde La Roux op punten. Dit was alvast een stevig popnummer.

18. The Gossip – Heavy Cross (MS)
Beth Ditto en de hare wisten me met hun debuutplaat best te charmeren. Vooral de single ‘Standing In A Way Of Control’ was en is nog steeds retevet. Met Heavy Cross deden ze het kunstje over.

17. Elbow – Weather To Fly (Live) (MS)
Elbow was vooral één van de bands van 2008. Hun ‘The Seldom Kid’ bleek een instant classic. In 2009 brachten ze een live-versie van dit album met de BBC Concert Orchestra. Het tilde het geheel en dit nummer naar een nog hoger niveau.

16. Julian Casablancas – 11the Dimension (MS)
The Strokes deemsterden de laatste jaren wat weg, maar hun ‘Last Night’ blijft een topper. Frontman Julian vond het dan maar tijd voor een zijsprongetje. Met wisselend succes, want niet alle acht de nummers op de plaat zijn van even goede kwaliteit. De eerste single bleek echter een voltreffer.

Met de start van het academiejaar in zicht, kunnen we het zomerseizoen nu ook definitief onder een lakentje stoppen. Dat staat ook symbool met de start van een pak nieuwe releases. Muse bracht zonet een nieuwe uit, die van Editors ligt klaar en die van Arctic Monkeys klinkt ondertussen vertrouwd.

Meteen ook tijd voor wat nieuwe ontdekkingen. Zo ben ik al een paar weken helemaal into The XX [exes]. Heel erg sfeervolle pop/rock met een elektronisch korstje. Op sommige momenten richting Portishead, op andere momenten meer naar Burial en aanverwanten. ‘Crystalised’ is alvast een heel aangenaam nummer uit hun debuut ‘XX’.

Voor wie geen afscheid kan nemen van de zomer, is er Shantel. Live een heerlijke ervaring en ook op plaat spat het zomerse er vanaf. Ondertussen hebben ze een nieuwe cd en met ‘Citizen Of Planet Paprika’ ook een fijne single.

Als bij toeval ontdekte ik ’Feeërieën‘, een festival in het hartje van Brussel. Ook wel het kleine, alternatieve broertje van ‘Boterhammen in het park’. Nou ja, broertje? Een blik op het programma geeft aan dat het festivalletje op zichzelf kan staan. Voeg daar nog eens een prachtige locatie aan toe. Het Warandepark is immers echt de moeite, alsook het podium in het bestaand decor. Voor mijn kont was er ook een plaatsje op de eerste rij. Oja, openbaar vervoer is ook mogelijk, want je bent er na een tiental minuten stappen van het centraal station.

Toch begon het feest met een opdoffer. Mijn medefestivalganger kon er ‘dankzij’ de nmbs niet (op tijd) geraken. De aangekondigde 16 minuten werden immers algauw 1u10 en eindigde in een totale catastrofe. Ik had mijn treinkaart al ingevuld en besloot dus maar alleen de hot op te gaan.

Openen werd gedaan met Dent May & His Magnificent Ukulele. Een band uit Mississippi die vooral poppy deuntjes de wereld instuurt. Het klonk fijn, vrolijk, al daalde bij momenten de aandachtsspanne. Wat variatie en een nummer zonder ukulele, het had een beetje meer spanning gebracht.
Quotering: ***

De tweede en tevens laatste muzikale inbreng van de dag kwam er van Bram Vanparys. Onder de noemer ‘The Bony King Of Nowhere’ kwam hij het park vervoegen. In zijn bagage zat zijn eersteling (een alom geprezen debuut), rond hem ene volledige band. Bij momenten klonk het haast magisch. Vooral de toppers op de cd zijn ook live zeer genietbaar. Toch bleef het niet bij die eerste cd. Er kwamen ook een paar nieuwe nummers in de setlist en enkele alternatieve versies van de eigen songs. Leuk om mee op ontdekkingstocht te gaan. Enig punt van kritiek was de bij momenten niet perfecte instelling. Zo was de drum soms storend. Oja, zijn gimmick van het Frans was ook niet meteen waaaaw.
Quotering: ****

Om het weekend in schoonheid af te sluiten en de trein richting Leuven te nemen, werd nog even halt gehouden op de Paulusfeesten, het stadsfestival van Oostende. Onder de kerktoren mocht Hannelore Bedert de aanwezigen (die na enkele nummers al omvangrijk bleken) opwarmen voor Gorki. Al is opwarmen hier niet meteen het juiste woord, want ondanks slechts één cd in het reportoire maakt Hannelore snel opmars.

Starten werd gedaan met ‘Meneer’, een scheurend rocknummer die live beter standhield dan op cd, maar nooit mijn favoriete song van haar zal worden. Dé single ‘Janker’ passeerde de revue al als vierde in de tracklist, zoals het merendeel van haar debuut ‘Wat als’. Ook een nieuw, intimistisch lied ‘De kloten’ werd aangegeven. Gevolgd door nog eentje die ik niet kende, maar verdorie lekker in de hersenpan vloeide. Afsluiten werd gedaan in schoonheid met mijn persoonlijke favoriet ‘Altijd nooit meer’. De opbouw, de tekst en de uitbarsting op het einde zaten helemaal goed.

Het werd gesmaakt, want het eindapplaus weerklonk best talrijk. Daar zaten zeker de aangename bindteksten (spontaan, verhelderend en niet langer dan noodzakelijk) en het West-Vlaamse gehalte (het ‘wij’-gevoel) voor iets tussen. Bovendien beschikt Hannelore over een arsenaal van meer dan degelijke songs, heeft ze een stem als een klok en speelde haar band puik. Alleen jammer dat ze als bis een tweede maal ‘Janker’ bracht.

Als extraatje waren ook een aantal doventolken aanwezig die simultaan het concert in gebarentaal omzetten. (Meer info: www.deafevents.be)

Quotering: ****

Meerdere jaren kwam ik trouw naar de Oude Markt en omgeving. In 2007 haakte ik af en sindsdien vind ik de weg niet meer terug. Dit jaar wordt de formule opnieuw omgegooid onder het motto: ‘back to the roots’. Onder meer op ‘Leven in Leuven‘ rijst dan ook de vraag of Marktrock anno 2009 niet te braaf is geworden. Een aanzet om er even verder over door te bomen.

De eerste peiler van het vernieuwde Marktrock is 100% gratis. Op zich een lovenswaardig initiatief en meteen ook een alibi om niet meteen de grootste namen naar Leuven te lokken. Hoeft ook niet, want het woord ‘gratis’ werkt in combinatie met een begrip als ‘Marktrock’ als een magneet. Nadeel van zo’n gratis formule is uiteraard dat een pak mensen niet voor de muziek komen, maar om te palaveren en te zuipen. Voor de échte muziekliefhebber beslist een nadeel.

De tweede peiler is 100% Belgisch. In tegenstelling tot het voorgaande is daar heel wat meer kritiek op te geven. Door het volledig Belgisch te willen houden, blijf je steeds in dezelfde vijver vissen. Ieder jaar opnieuw dezelfde, eerder inspiratieloze namen, in combinatie met wat jong talent. Er zijn beslist een aantal internationale groepen die voor een feest kunnen zorgen, zonder onbetaalbaar te zijn. Een groep als Shantel & The Bucovina Club bijvoorbeeld zorgde vorig jaar voor een absoluut feestje op Cactusfestival in Brugge en zou niet misstaan op Marktrock. De term ‘Belgisch’ gaat trouwens niet echt op als er bijna zonder uitzondering in de ‘Vlaamse’ muzikale vijver wordt gevist. Bovendien spelen er bij ‘Drive Like Maria’ ook Nederlanders, dus schrap die 100%, en wat mij betreft deze peiler, maar.

De affiche zelf tot slot is niet echt bijster origineel. Oké, ze kiezen vrijdag duidelijk voor een eerder rockprofiel op de Oude Markt, met als afsluiter een DJ-set. De zaterdag beginnen ze met rock, is Selah Sue de plaatselijke overgangsfiguur, om door te gaan met een Nederlandstalig duo: Bart Peeters en Yevgueni. Op zich een combinatie die wel kan aanslaan, maar te zien op heel wat andere plaatsen deze zomer. Een dikke week geleden nog op een kleine 50 km van Leuven en wel op Casa Blanca. Bart Peeters speelde vorig jaar trouwens ook al in Leuven ter gelegenheid van Beleuvenissen. Ze kiezen bij de organisatie dus eieren voor hun geld. De durf ontbreekt!

Een dikke week geleden was ik op zoek naar een roze pruik. Mijn tocht bleek succesvol te stranden in de Parijsstraat, hier in Leuven. In een vlaag van enthousiasme merkte ik ook een affiche op die reclame maakte voor Casa Blanca, een gratis muziekfestival in Hemiksem nabij Antwerpen. De affiche was qua namen niet onaantrekkelijk. Er werd compagnie gevonden en we waagden ons aan de ‘comedy’-avond.

Door wat ziekenhuisperikelen waren we iets later dan voorzien. Het festival had ook wat vertraging, dus we zaten op dezelfde golflengte. Van Bart Cannaerts hebben we iets gezien, maar niks gehoord. We raakten immers door de immense drukte niet meer in de tent. Gelukkig kwam er een pauze, schoven we de tent binnen en kon het voor ons echt beginnen.

Thomas Smith begon ter introductie meteen even met een ‘kluchtje’ over de opgelopen vertraging en het zette meteen de toon. Onderhoudend over elektronica (van Wii tot dvd), zijn kat, zijn vrouw, zijn ongeboren kind, etc. Veel met een basis uit de eigen levenssfeer.
Quotering: ***(*)

Jan Van Looveren (partner in crime bij het M!LF) mocht Phillipe Geubels aankondigen. In een korte tijd is Phillipe er in geslaagd om via de eerste editie van de Comedy Cup van Canvas op te klimmen naar de top van Vlaamse comedy. Vooral zijn timing blijft één van zijn sterke punten. Leuk, al waren een aantal grappen al gekend, wegens reeds gezien.
Quotering: ****

[Zonder zagerig te willen klinken, was het volgen van Bart Peeters schier onmogelijk. Een massa aan volk, maar vooral het vele gepraat en het storende gebonk van even verder waren de boosdoeners. We opteerden er dan ook al vlug voor om eentje te drinken en ons richting de tent te begeven. Met nog een extra lading drank onder de armen en wat 'jetons' voor achteraf geraakten we probleemloos helemaal vooraan.]

Yevgueni is niet meer nieuw in het Vlaamse muzieklandschap, dus hebben ze meer en meer de keuze om te spelen waar ze zin in hebben. Dit bleek woensdag vooral nummers van de laatste cd ‘We zijn hier nu toch’ te zijn. Het werkte wonderwel. Ook doordat af en toe een aantal oude hits werden aangeboord. Alleen jammer dat pakweg ‘Oud en versleten’ of ‘Sara’ geen plaatsje kregen in de setlist. Niettemin, ambiance of om het met de woorden van Klaas Delrue te zeggen: ‘biestig’.
Quotering: ****

[Jammer dat de drankstands net na het festival allemaal gesloten waren. Zo bleef ik met nog wat niet verzilverde 'jetons' zitten.]

Aan allen een dikke merci voor de suggesties in verband met de ’spacy’ muziek. Het cd’tje is ondertussen klaar en kan binnenkort afgevuurd worden op een horde krijsende kinderen.

Tracklist:

1. Star Trek Theme (Intro)
2. The Prodigy – Out Of Space
3. Samson & Gert – We Gaan Naar De Maan
4. Babylon Zoo – Spaceman
5. Gorki – Joerie
6. Beastie Boys – Intergalactic
7. Spinvis – Astronaut
8. Europe – The Final Countdown
9. David Bowie – Space Oddity
10.  The Kinks – Supersonic Rocket Ship
11. Kinderen Voor Kinderen – Astronaut
12. Dr. Demento – Star Trekkin’
13. Jasper Steverlinck – Life On Mars
14. Shiny Toy Guns – Major Tom (Coming Home)
15. Frank Sinatra – Fly Me To The Moon
16. R.E.M. – Man On The Moon
17. Noordkaap – Satelliet S.U.Z.Y.
18. Kommil Foo – Ruimtevaarder (Live)