Als bij toeval ontdekte ik ’Feeërieën‘, een festival in het hartje van Brussel. Ook wel het kleine, alternatieve broertje van ‘Boterhammen in het park’. Nou ja, broertje? Een blik op het programma geeft aan dat het festivalletje op zichzelf kan staan. Voeg daar nog eens een prachtige locatie aan toe. Het Warandepark is immers echt de moeite, alsook het podium in het bestaand decor. Voor mijn kont was er ook een plaatsje op de eerste rij. Oja, openbaar vervoer is ook mogelijk, want je bent er na een tiental minuten stappen van het centraal station.

Toch begon het feest met een opdoffer. Mijn medefestivalganger kon er ‘dankzij’ de nmbs niet (op tijd) geraken. De aangekondigde 16 minuten werden immers algauw 1u10 en eindigde in een totale catastrofe. Ik had mijn treinkaart al ingevuld en besloot dus maar alleen de hot op te gaan.

Openen werd gedaan met Dent May & His Magnificent Ukulele. Een band uit Mississippi die vooral poppy deuntjes de wereld instuurt. Het klonk fijn, vrolijk, al daalde bij momenten de aandachtsspanne. Wat variatie en een nummer zonder ukulele, het had een beetje meer spanning gebracht.
Quotering: ***

De tweede en tevens laatste muzikale inbreng van de dag kwam er van Bram Vanparys. Onder de noemer ‘The Bony King Of Nowhere’ kwam hij het park vervoegen. In zijn bagage zat zijn eersteling (een alom geprezen debuut), rond hem ene volledige band. Bij momenten klonk het haast magisch. Vooral de toppers op de cd zijn ook live zeer genietbaar. Toch bleef het niet bij die eerste cd. Er kwamen ook een paar nieuwe nummers in de setlist en enkele alternatieve versies van de eigen songs. Leuk om mee op ontdekkingstocht te gaan. Enig punt van kritiek was de bij momenten niet perfecte instelling. Zo was de drum soms storend. Oja, zijn gimmick van het Frans was ook niet meteen waaaaw.
Quotering: ****

Om het weekend in schoonheid af te sluiten en de trein richting Leuven te nemen, werd nog even halt gehouden op de Paulusfeesten, het stadsfestival van Oostende. Onder de kerktoren mocht Hannelore Bedert de aanwezigen (die na enkele nummers al omvangrijk bleken) opwarmen voor Gorki. Al is opwarmen hier niet meteen het juiste woord, want ondanks slechts één cd in het reportoire maakt Hannelore snel opmars.

Starten werd gedaan met ‘Meneer’, een scheurend rocknummer die live beter standhield dan op cd, maar nooit mijn favoriete song van haar zal worden. Dé single ‘Janker’ passeerde de revue al als vierde in de tracklist, zoals het merendeel van haar debuut ‘Wat als’. Ook een nieuw, intimistisch lied ‘De kloten’ werd aangegeven. Gevolgd door nog eentje die ik niet kende, maar verdorie lekker in de hersenpan vloeide. Afsluiten werd gedaan in schoonheid met mijn persoonlijke favoriet ‘Altijd nooit meer’. De opbouw, de tekst en de uitbarsting op het einde zaten helemaal goed.

Het werd gesmaakt, want het eindapplaus weerklonk best talrijk. Daar zaten zeker de aangename bindteksten (spontaan, verhelderend en niet langer dan noodzakelijk) en het West-Vlaamse gehalte (het ‘wij’-gevoel) voor iets tussen. Bovendien beschikt Hannelore over een arsenaal van meer dan degelijke songs, heeft ze een stem als een klok en speelde haar band puik. Alleen jammer dat ze als bis een tweede maal ‘Janker’ bracht.

Als extraatje waren ook een aantal doventolken aanwezig die simultaan het concert in gebarentaal omzetten. (Meer info: www.deafevents.be)

Quotering: ****

Meerdere jaren kwam ik trouw naar de Oude Markt en omgeving. In 2007 haakte ik af en sindsdien vind ik de weg niet meer terug. Dit jaar wordt de formule opnieuw omgegooid onder het motto: ‘back to the roots’. Onder meer op ‘Leven in Leuven‘ rijst dan ook de vraag of Marktrock anno 2009 niet te braaf is geworden. Een aanzet om er even verder over door te bomen.

De eerste peiler van het vernieuwde Marktrock is 100% gratis. Op zich een lovenswaardig initiatief en meteen ook een alibi om niet meteen de grootste namen naar Leuven te lokken. Hoeft ook niet, want het woord ‘gratis’ werkt in combinatie met een begrip als ‘Marktrock’ als een magneet. Nadeel van zo’n gratis formule is uiteraard dat een pak mensen niet voor de muziek komen, maar om te palaveren en te zuipen. Voor de échte muziekliefhebber beslist een nadeel.

De tweede peiler is 100% Belgisch. In tegenstelling tot het voorgaande is daar heel wat meer kritiek op te geven. Door het volledig Belgisch te willen houden, blijf je steeds in dezelfde vijver vissen. Ieder jaar opnieuw dezelfde, eerder inspiratieloze namen, in combinatie met wat jong talent. Er zijn beslist een aantal internationale groepen die voor een feest kunnen zorgen, zonder onbetaalbaar te zijn. Een groep als Shantel & The Bucovina Club bijvoorbeeld zorgde vorig jaar voor een absoluut feestje op Cactusfestival in Brugge en zou niet misstaan op Marktrock. De term ‘Belgisch’ gaat trouwens niet echt op als er bijna zonder uitzondering in de ‘Vlaamse’ muzikale vijver wordt gevist. Bovendien spelen er bij ‘Drive Like Maria’ ook Nederlanders, dus schrap die 100%, en wat mij betreft deze peiler, maar.

De affiche zelf tot slot is niet echt bijster origineel. Oké, ze kiezen vrijdag duidelijk voor een eerder rockprofiel op de Oude Markt, met als afsluiter een DJ-set. De zaterdag beginnen ze met rock, is Selah Sue de plaatselijke overgangsfiguur, om door te gaan met een Nederlandstalig duo: Bart Peeters en Yevgueni. Op zich een combinatie die wel kan aanslaan, maar te zien op heel wat andere plaatsen deze zomer. Een dikke week geleden nog op een kleine 50 km van Leuven en wel op Casa Blanca. Bart Peeters speelde vorig jaar trouwens ook al in Leuven ter gelegenheid van Beleuvenissen. Ze kiezen bij de organisatie dus eieren voor hun geld. De durf ontbreekt!

Een dikke week geleden was ik op zoek naar een roze pruik. Mijn tocht bleek succesvol te stranden in de Parijsstraat, hier in Leuven. In een vlaag van enthousiasme merkte ik ook een affiche op die reclame maakte voor Casa Blanca, een gratis muziekfestival in Hemiksem nabij Antwerpen. De affiche was qua namen niet onaantrekkelijk. Er werd compagnie gevonden en we waagden ons aan de ‘comedy’-avond.

Door wat ziekenhuisperikelen waren we iets later dan voorzien. Het festival had ook wat vertraging, dus we zaten op dezelfde golflengte. Van Bart Cannaerts hebben we iets gezien, maar niks gehoord. We raakten immers door de immense drukte niet meer in de tent. Gelukkig kwam er een pauze, schoven we de tent binnen en kon het voor ons echt beginnen.

Thomas Smith begon ter introductie meteen even met een ‘kluchtje’ over de opgelopen vertraging en het zette meteen de toon. Onderhoudend over elektronica (van Wii tot dvd), zijn kat, zijn vrouw, zijn ongeboren kind, etc. Veel met een basis uit de eigen levenssfeer.
Quotering: ***(*)

Jan Van Looveren (partner in crime bij het M!LF) mocht Phillipe Geubels aankondigen. In een korte tijd is Phillipe er in geslaagd om via de eerste editie van de Comedy Cup van Canvas op te klimmen naar de top van Vlaamse comedy. Vooral zijn timing blijft één van zijn sterke punten. Leuk, al waren een aantal grappen al gekend, wegens reeds gezien.
Quotering: ****

[Zonder zagerig te willen klinken, was het volgen van Bart Peeters schier onmogelijk. Een massa aan volk, maar vooral het vele gepraat en het storende gebonk van even verder waren de boosdoeners. We opteerden er dan ook al vlug voor om eentje te drinken en ons richting de tent te begeven. Met nog een extra lading drank onder de armen en wat 'jetons' voor achteraf geraakten we probleemloos helemaal vooraan.]

Yevgueni is niet meer nieuw in het Vlaamse muzieklandschap, dus hebben ze meer en meer de keuze om te spelen waar ze zin in hebben. Dit bleek woensdag vooral nummers van de laatste cd ‘We zijn hier nu toch’ te zijn. Het werkte wonderwel. Ook doordat af en toe een aantal oude hits werden aangeboord. Alleen jammer dat pakweg ‘Oud en versleten’ of ‘Sara’ geen plaatsje kregen in de setlist. Niettemin, ambiance of om het met de woorden van Klaas Delrue te zeggen: ‘biestig’.
Quotering: ****

[Jammer dat de drankstands net na het festival allemaal gesloten waren. Zo bleef ik met nog wat niet verzilverde 'jetons' zitten.]

Na de middag brak het mooie weer helemaal open en daarmee verdween het laatste obstakel om niet naar ‘hometown’ Brugge af te zakken. Raymond stond op de Brug geprogrammeerd, onder de noemer van het jaarlijks muzikaal festijn: Klinkers. Volk was er alvast genoeg, maar gelukkig was er voor eenieder een plaatsje. Een vol, maar geen overvol plein dus.

Het concert zelf kabbelde in de aanvangsfase maar wat voort. Oké, ‘Maria, ik hou van jou’ kennen we allemaal en is een prima nummer. Zo ook voor ‘Zjoske Schone Meid’ , maar alleen ‘Opblaaspop’ verraste echt. Een ‘funny’ nummer met een eigenzinnig diepgang. Voor de rest klonk het allemaal redelijk rommelig. Een aantal van mijn dichtste medeconcertgangers kwamen een beetje tot hetzelfde besluit.

Gelukkig werd er veel gecompenseerd als Mr. Raymond de schuif van zijn hits opentrok. Alleen ‘Liefde voor muziek’ bleef in die schuif en zo wist hij het publiek met wisselend succes te boeien, zo’n 100 minuten lang. Zijn muzikale zoon kwam tijdens de uitgebreide bisronde ook nog even meetokkelen.

Degelijk, maar ik heb de man al beter zien presteren.

Quotering: ***(*)

Eén dagje in een uitverkocht Minnewaterpark vertoeven? Na wikken en wegen tussen zaterdag en zondag werd toch maar gekozen voor de eerste optie.

Openen deed Joe Gideon & The Shark. Hij, de gitaar en zang. Zij, backings, drums, toetsen en dat in een opvallend luipaardvelletje. Ze klonken meer dan behoorlijk, maar hadden als beginnende groep niet meteen bekende deuntjes mee. Gewoon goed was het verdict.
Quotering: ***

Een versnelling en meteen ook een niveau hoger werd er geschakeld met 65daysofstatic. Ze brachten een pak energie mee, zonder daarbij te vervallen in een zootje ongeregeld. Normaal spelen ze enkel in donkere zalen (dat ze op een compilatie van Duyster staan zegt genoeg), maar het bleef ook in klaarlichte dag overeind. Helemaal leuk werd het toen één van de bandleden zijn gitaar een hele poos met zijn mond de hoogte in hield. Topper.
Quotering: ****

Tijd voor iets Belgisch en meteen ook iets goeds, The Black Box Revelation. Rock ‘n roll gelijk de beesten, veel energie (bij het derde nummer sloeg Dries zijn eerste drumstokje in frut) en een cd die zijn deugdelijkheid meer dan bewezen heeft. Zeer lekker set, goed gespeeld, alleen bleef het grootste gedeelte van het publiek er tamelijk mak bij.
Quotering: ****

Qua klederdracht was Joan As Police Woman alvast een opmerkelijke act. Zij koos ook voor een tijgerprint, maar dan heel wat flashy kleurtjes. De eerste helft van jaar set klonk jammer genoeg niet navenant. Te mak, te rustig, nummers die niet sterk genoeg bleken. Gelukkig kwam er beterschap, kon ze de set nog ombuigen naar de positieve zij door een aantal nummers uit haar eerste plaat en een aantal covers.
Quotering: ***

Cold War Kids hadden even wat vertraging bij het soundchecken. Gelukkig kwam alles goed, zodat ze hun set er alsnog konden doorjagen. Goed qua klank, alleen jammer dat hun repertoire wat te onstabiel bleek. Voornamelijk nummers uit cd1 zoals Hang Me Up To Dry, We Used To Vacation en Saint John konden bekoren.
Quotering: ***(*)

Heel wat fans drongen toen naar voren om The Gutter Twins te aanschouwen. De twins waren voor de gelegenheid een trio geworden. Akoestisch, gezeten op hun stoeltje speelde ze heel fraai een dik uur vol. Ik zette mij comfortabel op de poep om de mooie klanken te aanhoren. Zien hoefde niet, want meer dan een statisch geheel was het niet. De echte fans hadden beslist genoten.
Quotering: ***(*)

Joost Zweegers had door overmacht tijdelijk een nieuwe drumster mee. Niemand minder dan Isolde Lasoen kwam de rangen vervolledigen en dat vind ik alvast helemaal niet spijtig. Novastar begon rutig met wat werk uit zijn laatste plaat ‘Almost Bangor’. Heel erg lang duurde het voorspel echter niet, want algauw werden alle hits ten berde gebracht. Heel wat ervan in een iets of ander jasje, een gesmaakt jasje. The Best Is Yet To Come werd alvast het meezingmoment van zaterdag.
Quotering: ****

Afsluiten werd gedaan met Paul Weller. De naam zei me weinig, maar ik kon niet ontkennen dat meneer Weller live best meer dan aardig klinkt. Tweemaal kwam er ook een moment van ‘ah ha, dat ken ik’, maar iets te weinig om mij echt helemaal te overtuigen. Echte fans genoten wellicht meer.
Quotering: ***(*)

Zaterdag op Cactusfestival 2009 was een dag op hoog niveau zonder echte uitschieters.

Axl Peleman heeft het best wel voor mekaar. In de zomer centjes verdienen met tv maken. Tussendoor wat stuivers bijverdienen als (gast)lid van De Kreuners. En als het hem past nog wat hobbyprojecten meepikken. Eén van die hobby’s is blijkbaar nog steeds zelf wat muziek produceren. Was dat vroeger voornamelijk Engelstalige pop/Rock (Ashbury Faith, Camden, AngeliCo, Automatic Buffalo), dan zit hij nu meer op het spoor van meer persoonlijke liedjes in zijn eigenlijk taal, het Antwerps dus.

Om zijn tweede cd (In het gezicht) wat luister bij te zetten, was hij afgelopen donderdag ten gast in de Leuvense vestiging van Fnac. Twee maal ‘Niet met mij’, wat redbull/cola (wat een combinatie, liefhebbers?), een sceptisch kind in het publiek, ontspannen sfeer, de belofte van massage, een vol-au-vent-micro, het alarmsysteem die de solo speelt, de interactie met de fotograaf en ga zo maar door. Om maar te zeggen dat met Axl in de buurt er altijd wel iets te beleven valt. De nummers zijn helemaal niet om van achterover te slaan, maar de interactie zou zelfs voor niet-liefhebbers een reden genoeg moeten zijn om hem eens te gaan aanschouwen.

Uit zijn eerste cd nog eens Dagget Wet met Wim Opbrouck in het filmpje.

Bij Fnac willen ze het publiek wel eens iets meer bieden en daardoor vinden in het kader van Rendez-vous af en toe mini-concert plaats in één van hun vestigingen. Leuven wordt vaak overgeslagen, maar nu vond Jan De Campenaere  alias Venus in flames de weg naar de winkelketen. Rond de klok van zessen kreeg hij nogal een ongelukkig plaats toebedeeld ter hoogte van de trap. Gegarandeerd  voorbij lopende mensen, het schept alvast een beetje de sfeer van een straatmuzikant die verwoede pogingen doet om een publiek voor zich te winnen. Het publiek hier betrof een vijftiental gegadigden die op de hoogte waren van deze passage en zich een plaatje zochten op het tapijt.

Weinig, want nochtans is Venus in flames geen geheel onbekende. Intimacy is immers al zijn derde langspeler. Hij scoorde ook reeds enkele radiohitjes zoals Better Man, Easy Way Out en Silent Treatment. Soit, ik maak me alvast geen zorgen door de povere opkomst en genoot alvast van akoestische versies van vooral nieuw werk. Onder meer de nieuwe single Hanging On, Right Here (op verzoek) en Better Man (als afsluiter) passeerden de revue. Ontspannend zo na een dagje werken.

Hier alvast de nieuwste single, Hanging on.

Het moet gezegd, niet ver van ‘t Stuk wonen heeft zo zijn voordelen. Zo is het immer eenvoudig om er op geregelde tijdstippen gratis concerten in het café mee te pikken. De laatste weken zag ik achtereenvolgens Nele Van den Broeck en Sukilove aan het werk.

De eerste, Nele dus, had voor de gelegenheid haar tweekoppige begeleidingsband (Kaat en Lisa) haar meebracht. Om haar van humor doorspekte nummers aan het talrijk opgekomen publiek te brengen. Het was daarbij echter niet steeds duidelijk of het publiek voor haar of het dessert kwam. Maar de nummers (over o.a. ex’en, ex-groep, etc.) werden met het nodige enthousiasme gebracht als de smile van Nele als referentiepunt geldt. Aangename kennismaking, maar groeien zal ongetwijfeld nog nodig zijn om er helemaal te staan.

De tweede, Sukilove, staan ongetwijfeld al een pak verder. Zij kwamen niet zozeer het publiek overtuigen van hun kwaliteiten, maar vuurden hun nieuwe songs al eens af op een testpubliek. Try-outen dus. En hetgeen ze brachten kan ruwweg ingedeeld worden bij pop/rock. Zalven en slaan. Maar met kunde en ook voldoende catchy prikkels om de aandacht bij momenten weer bij de zaak te houden. Bovendien was ik al meer dan tevreden dat ook ‘As Long As I Survive Tonight’ uit 2002 in een live-versie hoorde.

PS. De begeleidingsband van Nele Van den Broeck zat tussen het publiek van Sukilove.
PPS. Zegt Sukilove u niets, dan zal Metal Molly en hun belpopclassic ‘Orange’ misschien wel een belletje doen rinkelen.

Neem een adembenemend decor. Plak op de achtergrond een doorzichtig podium. Plaats daar anderhalf uur lang een artiest van eigen bodem op. Zo eentje met de hit van 2007. Bij valavond dan nog wel. Zaterdag was het de setting om Milow te zien ter gelegenheid van Klinkers 2008. Het grotendeels gratis festival op de Burg in Brugge is al aan zijn veertiende editie toe.

Helemaal op tijd waren we alvast niet, maar een dik uur is wat mij betreft voldoende om een oordeel te vellen. Lag het aan onze positie, maar het publiek was toch vrij rumoerig. Om niet te zeggen dat ik me bij momenten op één of andere pensenkermis waande. Heel wat van het publiek wou gewoon You Don’t Know horen en de rest kon de pot op. Spijtig, want wie luisterde, hoorde terug een paar leuke dingen. Zoals de lichtjes geweldige cover van 50 Cent. Het mooie ingetogen The Priest, waar Jonathan zelf zo trots op is. Of neem One Of It, zijn eigenlijke doorbraaksingle annex radiohit.

En toch was het gevoel niet unaniem positief. Enerzijds was het publiek niet meteen eentje om van te dromen. Anderzijds kwamen de bindteksten er eigenlijk nooit echt uit. Jonathan beloofde zijn talenkennis aan te spreken, maar enkel bij de (voorziene) bisnummers haspelde hij even zijn taaluniversum af. De start van het bisrondje was trouwens ook niet echt vlekkeloos. Coming Of Age is daarenboven niet echt een nummer om van omver te vallen.

Besluit: de locatie was beter dan het concert dat op zijn beurt beter was dan het publiek. Herkansing tijdens de theatertournee?

Quotering: ***** voor de locatie, *** voor het concert, * voor het publiek