• zijn langdradig (twee meegemaakt en steeds afgeklokt op anderhalf uur)
• worden opgeluisterd door goede muziek (o.a. Selah Sue)
• zijn ietwat aan de saaie kant (zitten, zwijgen en af en toe eens in de handjes klappen)
• maken een mens fier (je naam in een ellenlange lijst horen, is na enkele jaren studeren best wel fijn)
• zijn heel onpersoonlijk (tweemaal dezelfde speech meneer de rector, busted)
• zijn een traditie en horen er dus gewoon bij

Vanaf zondag mag ik me officieel Master in de Educatieve Studies noemen. Een tijdperk wordt afgesloten, een nieuwe breekt aan. Net als de vorige twee promoties viel er opnieuw een onderscheiding uit de bus. Trots, uiteraard. De masterproef was na al dat gezweet goed voor een 15 en daar zijn geen klachten over. En nu? De ‘echte’ wereld in en solliciteren maar.

Dat is een onder meer een programma op de openbare omroep en gisteren zat Coudie in het studiopubliek. Mooi in een hoekje weggemoffeld, een mens is er niet rouwig om. We werden in een mum van tijd opgewarmd (leve de droge kluchten, al bleek het publiek van het rustige type te zijn) en weer afgekoeld (of nog meer opgewarmd) met een droge, witte wijn.

Marcel deed zijn intrede, gelukkig maar (niks tegen Ben persoonlijk, maar een praatje maken in een talkshow is niet zijn ding). Hij bleek eigenlijk wel een sympathieke man wiens oud-leraar fysica ook ergens in de zaal zat. Er werd een kort startfilmpje opgenomen en dan in één take gans de aflevering die vanavond op het beeldscherm komt.

Achtereenvolgens betekende dat Bruno Wyndaele, schepper van klassiekers als De laatste show en De slimste mens ter wereld. Dit keer ter promotie van een zomers quizke op dezelfde zender. Daarna Frank De Bleeckere die op een fluitje kwam blazen. Niet eens zo verschroeiend hard, maar de gasten speelden het spelletje mee en hadden pijn aan de oortjes. Waarna het sportieve pad verder werd gezet met Sven Nys en zijn Pekingperikelen. Voor de gelegenheid had hij ook zijn vrouw meegebracht, maar wat haar meerwaarde was? Zetelvulling? Afsluiten werd er gedaan met Amy MacDonald. Haar This Is The Life staat inmiddels op nummer één in de hitlijsten. Vettig accentje had ze wel en erna nog even tokkelgewijs haar nummer door de oortjes laten glijden. Een meevaller, zeker als je weet dat ons aller Natalia de dag ervoor op dezelfde plaats zat.

Televisie, je moet al moeite doen om er niet mee in contact te komen. Deze zomer ook in Oostende en zin om een tweetal uurtjes vrij te maken? Surf dan regelmatig naar de programmapagina van Zomer 2008 en reserveren maar. Let wel: er is niet steeds plaats beschikbaar.

Boombal, het woord an sich klinkt redelijk mottig. Is een bal immers niet iets van ver vervlogen tijden? Met alle respect, iets voor de grootouders of zo? Ondanks de mottige benaming wou ik zo’n bal wel eens aan den lijve ondervinden. Gisteren was het dan ook zo ver. Het Entrepot was het decor voor het maandelijkse folkfeestje op Brugse bodem.

Eerst dansinitiatie en voor onervaren zieltjes is het welgekomen om de basisdansjes aangeleerd te krijgen. Buiten de ‘tovercirkel’ bleef geen naam mij specifiek hangen. De danspasjes wel. Leuke, meestal vrij eenvoudige zaken die pas door voldoende oefening in een gestroomlijnde harmonie uitgevoerd kunnen worden. Nog veel oefenen is de boodschap.

Erna echt ‘boomballen’ op de tonen van Los Pablos. Een Gents collectief die lekker opzwepende ritmes ten berde brengt. Lekker afwisselend, up-tempo, trager en verandering binnen een nummer. Alleen het walsen bleek iets te zijn wat mijn dansvoeten nog niet zagen zitten. Maar in de toekomst moet ook dat lukken. Wat mij betreft, voor herhaling vatbaar.