Na het extreem lang wachten, kon ik het met liefde in de armen sluiten: mijn 2WD-fiets. Zes maanden later is het tijd om een balans op te maken. Een balans met toch een aantal gebreken en vandalenstreken. Zo werd het plaatje achteraan professioneel geplooid, liep mijn achterband leeg, kwam mijn trappenas los te zitten en gaf mijn achterlicht de geest. Dat noemen ze dan een ‘nieuwe’ fiets.

De trein zit zoals zoveel zondagavonden tjokvol. Een groep studenten (allemaal lid van dezelfde studentenclub) stapt op. Ik probeer mijn boek verder te lezen, maar dat lukt maar halvelings. De bende produceert immers genoeg decibels om een halve trein te entertainen. Ik luister met een half oor mee.

Op een gegeven moment in hun conversatie komen ze uit bij hun plasgewoontes. Blijkbaar is het bij hen de gewoonte om het toilet te negeren en hun urine rechtstreeks in hun lavabo te deponeren. De voornaamste reden is luiheid. Hun toilet bevindt zich immers verder dan de lavabo. Njammie!

Het is ongelofelijk frustrerend om het volgende te moeten horen.

Je zet je jaren in voor een organisatie. Je stopt heel wat van je tijd in. Je volgt een basiscursus. Je volgt een specialisatiecursus. Je volgt een hoofdmonicursus. Je gaat mee op tal van kampen. Je moet jaren wachten op een buitenlands kamp, terwijl veel anderen zonder boe of ba mee mogen naar de mooiste plekken. Vaak hebben ze niet eens dezelfde competenties.

Tot je eindelijk een kamp geweldig kamp krijgt. Je mag mee gaan skiën. Je bent aangeduid als groepsleiding. Je brengt alles in gereedheid om van die periode iets unieks te maken. In eerste instantie voor de deelnemers, dat spreekt voor zich.

En dan… krijg je telefoon. Je wordt zonder enige geldige reden je kamp ontnomen. Als een stuk grof vuil word je aan de deur gezet. Je moet plaats ruimen voor iemand uit de ‘vriendjesgroep’. Enkel en alleen maar om iemand meerdere zaken te geven. Iemand die zich niet eens kandidaat had gesteld voor die functie. Krampachtig wordt er gezocht naar alle mogelijke middelen om de schuld maar in jouw schoenen te schuiven. Jij moet je schuldig voelen. Jij bent de pispaal.

Dit alles lijkt me enorm laag bij te grond en is op zijn minst wraakroepend. Het gaat niet eens over mij, maar op die manier stel ik mij vragen bij de zinvolheid van mijn eigen engagement.

Mijn zus is lezer. Een meelezer. Ooit hier terechtgekomen en nog steeds af en toe bezoeker van dit. Zo bleek althans toen ze klachten had. Waarom kom ik nooit aan bod? Bij mijn deelnames aan ‘Boer zkt vrouw’ was ik nog een gewillig onderwerp en nu? Alleen maar over jezelf (duh!) of over je wederhelft (waar het hart van vol is, loopt de mond van over). Om mijn zus te plezieren een roddelpost over haar!

Na haar tweede deelname aan Boer zkt vrouw ging een nieuwe wereld voor Sylvie open. Ze begon een relatie met de iets oudere Christoph (zonder e). Tot op heden zijn de twee geliefden nog steeds tesaam. De roddelpers wist ook al te vermelden dat de twee samenhokken. Niet getrouwd en toch onder één dak. De twee leven in zonde! Maar ze hebben gelijk. Tuurlijk hebben ze gelijk en de vrouwelijk helft studeerde af. Verpleegkunde A2 zoals men wel eens zegt. Ondertussen vond ze werk. Zelfs in deze onzekere tijden, door crisis geteisterde periode om het modieus te zeggen. En toch was haar honger niet gestild, want ze vatte nog een brugopleiding voor verpleegkunde A1 aan. Als dat niet straf is allemaal?

In het wielrennen hoor je wel vaker medische bulletins passeren. De ene renner heeft dan darmproblemen, de andere heeft een kneuzing. Ikzelf voel me deze week ook maar belabbeerd. Keel, neus, hoofd, … het pruttelt allemaal wat tegen.

Maar dat is niks vergeleken met het bericht dat mijn grootvader deze week kreeg. Kanker. Na een resem onderzoeken, start eerstdaags de bestralingen. 35 in totaal, twee maanden lang, om mee te beginnen.

Coudie met de [oe] van doe. Niet met de [ou] van rouw.

Het was al een tijdje geleden, maar gisteren slaagde er toch maar weer iemand in om mijn liefelijke naam op bovenstaande manier te verkrachten. Ik deed geen enkele inspanning om de man in kwestie op zijn fout te wijzen. Het verleden leerde me immers dat zoiets soms heel erg zinloos is. Zo had ik in het derde jaar van het secundair onderwijs een leerkracht Frans, die dezelfde mismeestering ten opzichte van mijn naam hanteerde. Weken probeerde ik hem duidelijk te maken dat het [oe] en niet [ou] was. Het was verloren moeite, want een jaar lang kwam het verkeerd uit de man zijn mond. En zeggen dat mijn broer er ook al jaar les van had gekregen.

Menig leerkracht zal wellicht vloeken als hij/zij een blik werpt op de kalender. Eén september betekent immers weer de start van tien maanden vol krijsende kinderen of puistende pubers. Voor de meeste is het routine geworden. Voor nieuwe leerkrachten is het echter zaak om niet alleen hun weg te vinden in een nieuwe omgeving, ze moeten er meteen ook proberen staan. Zo zal mijn Elfi ook mogen meedraaien in een nieuwe omgeving. Na twee positieve ervaringen vorig schooljaar duim ik alvast op een nieuwe schot inde roos. Duimen jullie mee?

Zelf bevind ik me de volgende twee dagen op verplaatsing. Eenmaal per jaar wordt het voorbije werkjaar immers geëvalueerd en wordt er gekeken wat het volgende academiejaar zal brengen. Vergaderen, vergaderen en vergaderen dus. Het is ook het moment dat ik 5/12 van mijn job erop zitten heb. Nog 14 maanden te gaan en dan gaan we voor een job in of om West-Vlaanderen. Veel dichter dan die vreselijke 144 km van nu.

Stilte maakt afstand nog eens zo groot.

We hadden er osn nog nooit aan gewaagd, maar het weer was goed en de spieren zaten strak, dus waarom niet. Eerst gefietst naar de startplaats (circa 8 km) en daar dan te voet verder. Op een parcours van opnieuw een achtal kilometer was het zaak om de weg niet kwijt te raken, tien foto’s te vinden en de bijhorende vragen op te lossen. De foto’s vonden we, de bijhorende vragen oplossen, is ons niet steeds gelukt. Zo vonden we in de Pelderijnstraat heel vlot het beeld, maar bleef het duister in ons hoofd ten aanzien van het antwoord.

Dan maar op een andere manier vertier zoeken. Zo scheen de zon heerlijk op onze snoet in de heemtuin/blindentuin. De ideale plaats ook om te picknicken. Daar waren ook andere mensen met dezelfde zoektocht bezig. We zouden ze later nog een paar keer tegenkomen.

Meerbepaald op een punt waarop ze twijfelden. Is het nu rechtdoor? Of moeten we toch rechtsaf? Wij gezwind en vol zelfvertrouwen rechtsaf. Ons niet meteen afvragend of we ons op het juiste pad bevonden, maar heel nieuwgierig of de drie twijfelaars ons zouden volgen. En jawel, als trouwe kuddedieren liepen ze niet veel later in dezelfde richting. Uiteraard het tempo wat opgedreven, gezien dat we een weg te vroeg waren ingeslaan, maar toch op goede punt uitkwamen.

Voor de sport een blokje extra bijgedaan en gekeken wat er toen gebeurde. En jawel, opnieuw werden we gevolgd. Dan heel snel het bos in, blokje afgemaakt en de weg afgewerkt. Van onze drie belagers geen spoor meer aangetroffen. Zelfs niet toen we nog geruime tijd met de neus in de zon onze aardbeien verorberden. Zouden ze gevloekt hebben?

Moraal van het verhaal: volg nooit twee twintigers blindelings.

De start van een nieuwe werkweek werd daarnet ingezet met veel geweld. Hier buiten, tussen de boompjes op de parking, ging het er hevig aan toe. Het leek op het eerste zicht op een ‘battle’ tussen twee vogels. Bij nader inzien waren het twee duiven die het liefdesspel aan het bedrijven waren. Nu ja, veel liefde kwam er blijkbaar niet aan te pas. Het leek eerder op een beestachtige verkrachting in de bosjes. En zo komen we bij de belangrijkste vraag van de dag: “Wat hebben we geleerd vandaag?”. Wel Piet, dat duiven agressieve bospoepers zijn.