Het is ongelofelijk frustrerend om het volgende te moeten horen.
Je zet je jaren in voor een organisatie. Je stopt heel wat van je tijd in. Je volgt een basiscursus. Je volgt een specialisatiecursus. Je volgt een hoofdmonicursus. Je gaat mee op tal van kampen. Je moet jaren wachten op een buitenlands kamp, terwijl veel anderen zonder boe of ba mee mogen naar de mooiste plekken. Vaak hebben ze niet eens dezelfde competenties.
Tot je eindelijk een kamp geweldig kamp krijgt. Je mag mee gaan skiën. Je bent aangeduid als groepsleiding. Je brengt alles in gereedheid om van die periode iets unieks te maken. In eerste instantie voor de deelnemers, dat spreekt voor zich.
En dan… krijg je telefoon. Je wordt zonder enige geldige reden je kamp ontnomen. Als een stuk grof vuil word je aan de deur gezet. Je moet plaats ruimen voor iemand uit de ‘vriendjesgroep’. Enkel en alleen maar om iemand meerdere zaken te geven. Iemand die zich niet eens kandidaat had gesteld voor die functie. Krampachtig wordt er gezocht naar alle mogelijke middelen om de schuld maar in jouw schoenen te schuiven. Jij moet je schuldig voelen. Jij bent de pispaal.
Dit alles lijkt me enorm laag bij te grond en is op zijn minst wraakroepend. Het gaat niet eens over mij, maar op die manier stel ik mij vragen bij de zinvolheid van mijn eigen engagement.
Ik kan mij voorstellen dat dat frustrerend is… Ik kan mij er ook dood aan ergeren dat op veel plekken het belangrijker is de baas te kennen of er familie van te zijn dan dat je je werk goed doet. Zeker in uw geval dan, waar het vrijwilligerswerk is, en je er al zoveel tijd in gestoken hebt…
Hopelijk vind je nog een ander kamp, waar je wel geapprecieerd wordt…
En jammer genoeg is er niet alleen bij kazou die vriendjespolitiek. Ook in andere organisaties, waar je nog altijd met vrijwilligers werkt, duikt dit meer en meer op. Al spant de cm wel vaak de kroon… Je vraagt je soms af waar je je nog voor engageert…