Om het weekend in schoonheid af te sluiten en de trein richting Leuven te nemen, werd nog even halt gehouden op de Paulusfeesten, het stadsfestival van Oostende. Onder de kerktoren mocht Hannelore Bedert de aanwezigen (die na enkele nummers al omvangrijk bleken) opwarmen voor Gorki. Al is opwarmen hier niet meteen het juiste woord, want ondanks slechts één cd in het reportoire maakt Hannelore snel opmars.
Starten werd gedaan met ‘Meneer’, een scheurend rocknummer die live beter standhield dan op cd, maar nooit mijn favoriete song van haar zal worden. Dé single ‘Janker’ passeerde de revue al als vierde in de tracklist, zoals het merendeel van haar debuut ‘Wat als’. Ook een nieuw, intimistisch lied ‘De kloten’ werd aangegeven. Gevolgd door nog eentje die ik niet kende, maar verdorie lekker in de hersenpan vloeide. Afsluiten werd gedaan in schoonheid met mijn persoonlijke favoriet ‘Altijd nooit meer’. De opbouw, de tekst en de uitbarsting op het einde zaten helemaal goed.
Het werd gesmaakt, want het eindapplaus weerklonk best talrijk. Daar zaten zeker de aangename bindteksten (spontaan, verhelderend en niet langer dan noodzakelijk) en het West-Vlaamse gehalte (het ‘wij’-gevoel) voor iets tussen. Bovendien beschikt Hannelore over een arsenaal van meer dan degelijke songs, heeft ze een stem als een klok en speelde haar band puik. Alleen jammer dat ze als bis een tweede maal ‘Janker’ bracht.
Als extraatje waren ook een aantal doventolken aanwezig die simultaan het concert in gebarentaal omzetten. (Meer info: www.deafevents.be)
Quotering: ****
