Paul Baeten Gronda heeft niet alleen een vrij indrukwekkend naam, hij is jong, columnist bij De Morgen en publiceerde enkele maanden geleden zijn debuutroman ‘Nemen wij dan samen afscheid van de liefde’. Een niet meteen bemoedigende titel die alleen maar een ondergangsgeschiedenis kan inluiden. Deze roman werd ook gewikt en gewogen in Uitgelezen.
Het hoofdpersonage ‘Max Eugène Venkenray’ is een op het eerste zich zonderling figuur, die na de dood van zijn jongste broer Roy wat op de dool is. Hij woont op hotel, geeft een pak geld uit aan uiterlijk vertoon en werkt in het dagelijkse leven tussen de airco’s. Zijn moeder ligt te flikflooien met een andere man, zijn nog levende broer heeft iets met cavia’s en ja, met zijn vader gaat het al niet veel beter.
Alles bij elkaar een redelijk debuut, die op geen enkel moment écht meeslepend of écht onwijs grappig is. Een roman ook waar je een maand later heel hard je best moet doen om er nog iets van te herinneren. En toch koste het me geen enkele moeite om me er doorheen te ploeteren. Benieuwd welke richting zijn volgend werk heen gaat.
Boekmeter-score: ***
