Hij was nog niet eens halfweg zijn leven, was vader van drie kinderen en manisch depressief. Dat zorgde op bepaalde periodes voor euforische momenten, op andere momenten was alles zwart. Op één van die euforische momenten sprong hij bij haar op het podium. Een aantal jaren terug stapte hij in zo’n zwarte periode uit het leven. Vergif.
Zij was nog niet eens halfweg haar leven, was moeder van een kind en depressief. Ooit, misschien wel meerdere keren, sprong iemand bij haar op het podium. De scheiding van haar geliefde heeft ze allicht nooit verwerkt. Ze stapte gisteren uit het leven. Opgehangen.
Noot: Hij was mijn nonkel, zij heette Yasmine.
Ik kan er nog altijd niet van over! Zo jong! Maar ik kan wel begrijpen dat verdriet je tot zoiets in staat stelt.
Zo’n herinneringen zijn bitter … sterkte…
Vreselijk. Zo vreselijk…