Gisteren eens tijd gemaakt om me knus een plekje voor de tv te verwerven. Op Canvas speelde, zoals op wel meer woensdagavonden, één film. Dit keer bleek het om Gegen die wand te gaan. Een Duits-Turkse prent over het allesomvattende thema… en dat kan er maar eentje zijn… liefde!
Aan de ene kant heb je Cahit. Rond de veertig, zuipschuit, van Turkse origine en een gekweld man. Zijn leven sleept zich voort en zelfmoord lijkt de enige vorm van ‘verlossing’ te zijn. Hij overleeft zijn confrontatie met de muur en belandt in een psychiatrische instelling waar onder meer personen met zelfmoordneigingen een plaatje kennen.
Daar loopt ook Sibel rond, de andere kant. Zij is een frisse verschijning van rond de twintig, vol zelfmoodeplannen en ook Turks. Laat nu net dat laatste een probleem vormen. Haar vader is nogal van traditioneel allooi dus het staat vast dat ze met een Turk gaat trouwen. Sibel wil echter leven (lees als: feesten, vrijen, puberaal wild doen). Haar oplossing? Een schijnhuwelijk met Cahit.
Cahit is daar nog niet zo zeker van, maar zoals dat gaat… mannen plooien. Ze trouwen en trekken Cahit zijn ‘ruftige’ flat in. Zij vindt werk als kapster (bij de ‘poepvriendin’ van Cahit), richt de flat in en leeft. Tot… de liefde toeslaat.
Wat volgt is een verscheurend verhaal. Van wachten op… hervallen, opstaan… en kiezen tussen hart en verstand. Of nog het soort cinema waar ik me wel nog even wil voor zetten. Het mag dan ook niet verbazen dat Gegen die wand wat prijzen in de kast heeft staat. Geen garantie, maar in dit geval terecht. Kijken bij gelegenheid die handel. [Al snap ik nog steeds niet wat die enkele woorden Engels daar ineens deden.]
Je doet me haast spijt krijgen dat ik de film niet opgenomen heb. Ik heb de film een aantal jaar terug al eens gezien maar ik herinner mij er niet zo veel meer van. Ik weet wel nog dat mijn kijkpartner en ik het erover eens waren dat het een goede film was maar dat we er toch nog meer van hadden verwacht.
Misschien dat ik hem toch nog eens moet huren. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik mijn mening lichtjes moet herzien na een tweede kijkbeurt.
Ik had de film in de hotelkamer op de achtergrond opstaan en de scenes kwamen me enkel door het geluid we weer voor de ogen. Schitterende, rauwe film