“Change has come to America”, het zijn nu al historische woorden van Obama. Maar de change is zelfs doorgesijpeld tot in Vlaanderenland. Plotsklaps, maar begrijpelijk. Als iedere dag een sleur wordt en vertrekken van thuis een hel, dan moet er wel iets veranderen. Dan kan het niet verder en zo is het dan ook gebeurd. Mijn Elfi heeft de knoop doorgehakt en heeft haar bijkomende studies gedag gezegd. Opgezegd. Gestopt. Finito!
Tijd om daar over te piekeren, is er niet. Er kwam immers een telefoontje. Het bleek over een interim te gaan. In haar thuisstad. Op drie kilometers van de deur. Haar deur. Dan moet je natuurlijk niet twijfelen. Dan moet je de draad opnieuw opnemen en je er volledig insmijten. En dat is ze momenteel ook aan het doen. Hier is er alvast al één iemand die keihard aan het duimen is.
Maar daden zijn niet zonder gevolg. De periode samen in Leuven is daarmee ook in eenzelfde veeg weggewist. Alleen zitten, is het gevolg. Als de sleutel omgedraaid wordt, is er niemand. Enkel de kilte, een computer, een tv… maar hét is weg. 144 km verderop. MSN en Skype zijn het bindmiddel, maar dat is niet hetzelfde. Change heeft zijn tijd nodig.
Amai, dat moet een dubbel gevoel geven.
Proficiat voor Elfi voor haar moedige beslissing en wens haar veel succes met die interimjob.
Hopelijk wennen jullie een beetje aan het weer apart wonen.
Het is een interim… Hoe lang dan? Komt ze daarna in Leuven wonen?
Ik zit in een beetje een gelijkaardige situatie: na 2.5 jaar samen (apart) in Leuven, werkt mijn vriend nu ineens in Ieper. En ja, het is fameus wennen, en dat gaat de ene dag al beter dan de andere…
Veel moed!
Veel succes en moed!
@ Linn: De eerste keer in een lege studio binnenkomen, was vreselijk, maar stilaan raak ik er op ingesteld. Zeker als je af en toe eens een bezoekje krijg.
@ Ladybird: Normaalgezien een drietal maanden. Geen idee of Elfi dan terug naar Leuven komt. Zal er vanaf hangen waar ze werk zal vinden.