Dag 2 stond in het teken van beter weer. Iets betere muziek. Dubbel zoveel groepen. De dag ook waarop Kirsten Lemaire tussen het publiek opdook en oud-leerkrachten het pad kruisten.
Openen werd al vroeg gedaan met Headphone. Belgisch en in de lijn van Radiohead / Thom Yorke. Live klonk het alvast meer dan behoorlijk. Zowel instrumentaal als qua zang zat het allemaal prima. Vooral genoten van de singles en The Pugilist (die ‘so wrong’ is zo heerlijk). Coveren werd er gedaan met Down By The Water van PJ Harvey. Een ietwat psychedelische versie, maar dat zal wellicht niemand verbazen.
Quotering: ***
Daarna was het de beurt aan Saul Williams. Op zijn zachtst gezegd een beetje een rare vogel op de wei (inclusief pluimen, dracula en een te laag hangende knalgele broek). Energiek klonk het wel, maar echt overtuigen? Neen, dat niet. Zijn reeks van bekende artiesten waarmee hij samenwerkte in het programmaboekje was dan weer wel een pak indrukwekkender. Ach, hij deed zijn zin, predikte er op los en schudde iedereen de prut uit de ogen. Coveren werd ditmaal gedaan met Sunday Bloody Sunday van U2.
Quotering: **(*)
Mali was ook vertegenwoordigd op dit wereldse gebeuren. Tinariwen tekende daarvoor present. Presentator Chris Dusauchoit gaf nog mee dat Chris Martin van Coldplay zich voor zijn laatste cd helemaal had laten inspireren door deze muziek. Wat we kregen was supermonotoon. Het repetitieve handgeklap, nummers die haast nergens varieerden. Slappe hap. Doorspoelen met een fris tarwebiertje.
Quotering: *
Soundchecken ging bij Pinback zonder boe of ba over naar het concert. Geen aankondiging en vroeger dan aangegeven op onze papieren. De bebaarde man bleek de praatpaal en vreemdste eend binnen de groep. Lummelen tussen de nummers door om tijd te rekken voor alles in gereedheid te brengen, gulzig een banaan naar binnen werken. Beetje raar, maar het klonk best lekker. Echter nergens helemaal begeesterend, wat toch een beetje de verwachting was.
Quotering: ***
Tijd voor wat dromerige, zelfs met momenten romantische deuntjes kwamen er van The Cinematic Orchestra. De gedachten zaten algauw in andere sferen, op andere plaatsen. Als het een tip voor de mensen met herexamens mag zijn: dit lijkt me ideale muziek om te studeren.
Quotering: ***
Tijd om het zachte pad te verlaten en een beetje de slaande richting uit te gaan. Dinosaur Jr. zorgde voor die uppercut. Alleen instrumentaal stond alles loeihard waardoor de zang wat in het ijle bleef hangen. Meer van hetzelfde hoorde ik hier en daar zeggen en inderdaad echt legendarisch vond ik die hap nu ook weer niet.
Quotering: ***
De avond valt en tijd voor echte ambiance. Geladen met veel klassiekers sleurde Arno het park helemaal mee. Het publiek mocht zingen, klappen en genieten. Net wat op dat moment nodig was. Arno zijn stem klonk ietwat hees, maar zijn het niet dedie met de rauwste stem’n, die ’t meest én gezongen (Lore, Het Zesde Metaal)? Ik lustte er wel pap van en was heus niet alleen.
Quotering: ****
Afsluiten werd gedaan met een vleugje poprock van het Britse Starsailor. Drie platen, heel wat singletjes en binnenkort een vierde langspeler. Genoeg bagage om vooral het jonge publiek aan te spreken. Fijne muziekje, niks mis mee. Al zullen de muggenzifters afkomen met het lijkt allemaal keihard op elkaar en die zanger klinkt wat schaapachtig, maar mij zal het worst wezen. Mijn persoonlijke favoriet Alcoholic zat als tweede nummer helemaal vooraan de set.
Quotering: ***
