Fier op menig ander

Maandag zaten we daar beiden mooi te wezen. De een al nerveuzer dan de andere. Wachtend op het verlossend bericht, je naam horen. Zo eenvoudig was het immers. Zij die hun naam hoorden waren geslaagd. De anderen mochten nog een periode erbij doen. Helemaal op het einde was het aan de ‘wiskundigen’ en driewerf hoera. Er werd gestart met mijn Elfi. Ik moet niemand vertellen dat ik me trots voelde.

Donderdag tegen de middag aan werd ik opgebeld. Zus, die van Boer zoekt vrouw (remember?), met de mededeling dat ook zij bij het geslaagde deel van klas bevond. Bovendien waren de punten in stijgende lijn gegaan en was het aantal zelfs voldoende om als onderscheiding ingedeeld te worden.

Donderdag tegen de avond. Ik pik mijn Elfi aan het station op. Tijd om ons feestelijk naar de receptie te begeven en meteen diploma en punten mee te krijgen. Het was er enigszins broeierig, dus niet te veel leuteren was de leuze. Terug helemaal achter, met de w van wiskunde, kwamen ze. Wederom trots, want ook hier viel er een onderscheiding te noteren. Op de kop 68%, als dat niet afgemeten is. Daar hoort zowaar een toespraak bij:

Aan alle geslaagden proficiat.
Aan alle niet-geslaagden… ook proficiat.