Zaterdagavond. De zakken chips werden aangerukt. Het computerscherm in gereedheid gebracht. De antenne in en genieten maar. Nederland versus Rusland. Oranje versus wit. Bier versus wodka. De kamer was in twee kanten verdeeld. De dames waren in de meerderheid en droegen de Nederlanders een warm hart toe. De twee heren in het gezelschap, mezelf incluis, kozen de kant van de Russen. Stiekem werd er op penalty’s gehoopt.
De volgende uren ging het over Edwin (die algauw werd omgedoopt tot Erwin en vervolgens tot Eddy), over de oranje sokken die toch beter uit de verf komen dan die blauwe, over gestorven kindjes, over de aaibaarheidsfactor van de een en het johny-gehalte van de ander, over fladderende vogels en over vogelen.
Tussendoor werd er ook nog eens naar de bal gekeken die vooral door de Russen in bedwang werd gehouden. Het scoreverloop is eenieder wel bekend. Nederland huiswaarts na een fenomenale eerste ronde, maar een kwartfinale waarin die suprematie geen enkele keer naar boven dreef. Ik moet u niet zeggen dat ik dat niet meteen erg vond.
Blijkbaar een toffe avond gehad.
Toen ik deze morgen de score hoorde, wist ik onmiddellijk dat je tevreden ging zijn…
Elfi
@ Elfi: En het was nog eens spannend ook
Maar jij werd uiteraard vreselijk hard gemist 
Ik vond het verrassend. Ik dacht dat de Nederlanders het minstens zouden volhouden tot de halve finale.
Niet dat ik voor oranje supporter, trouwens
Niet in een uppie dus dat cuppie. Die immer overenthousiaste, zelfingenomen ingenomen Oranjelingen. Zo hard ervan overtuigd dat ze het zouden halen. Niets bleek minder waar! Het is hun verdiende loon! Nah!
Wij keken ook en het spel van de Russen werd echt wel gepruimd… De Nederlanders hadden misschien iets minder moeten roepen dat ze kampioen gingen worden? Eigen schuld, dikke bult!