Op het eerste zicht lijken het drie onschuldige wezentjes. Huppelend over de weide, hun maagjes vullend met lekker mals gras. Helaas blijkt het gras aan de overkant iets groener te zijn en hebben de drie beestjes een weg door de omheining gevonden. In het begin schuchter, maar naarmate de tijd vorderde al een heel pak zelfverzekerder. Kopje door de omheining. Het kopje volgt al vlug. Eerst was het grasplein van ’t stad hun uigelezen terrein. Niks aan de hand en best wel leuk om te zien, want één van de drie is nog een ‘jongske’, dus o zo schattig en van die bewoordingen.
De lefgozers gaan helaas vanaf vandaag een stapje verder. Letterlijk ook, want de voortuintjes van de buurtbewoners wordt momenteel ontsierd door drie van die planteneters. Knabbel, sabbel, alle plantjes naar de vernieling. Ik had het zelf niet gezien, want mijn neus hangt immers boven zo’n spannende cursus. Gelukkig zijn de buren waakzaam en werd ik vakkundig ingelicht. Na het eten en een wandelingetje zaten ze er terug. Lekker weer aan het sabbelen aan zo’n lekker blaadje en net niet de oprit onderschijtend. Ze dan maar vakkundig weggejaagd (jaja, gezag hebben wel al) en nog niet teruggezien, maar voor hoe lang?
‘t Is zoals die loslopende aap in Limburg, maar dan minder spannend