Snuisterzolder

Uit liefde eens gaan rommelen op zolder. Alle boeken onderste boven halen en bevestigd zien wat je zelf al dacht. Iets ‘neurologisch’ is hier niet meteen te vinden. Tussen de ganse stapels ook nog wat stagebeoordelingen zien liggen. Het niet kunnen laten en er toch eens in bladeren. Stage in het tweede jaar was echt zwoegen met bijhorende, vooral negatieve, commentaren. Taal, taal, taal… ik kwam werd er zot van. Eén van de beoordelaars noemde het onder meer het ‘Martine Tanghe’-syndroom. Jeps, Martine van het nieuws en van nog zoveel meer. Het bleek te slaan op zinnen dooreen hutselen (husselen voor de Belspelfreaks) en er een nieuwe brij van maken. Een brij waarin de samenhang, het bindsel ontbrak. Een moeilijke periode volgde, logopedie werd gevolgd, de lessen werden nog harder voorbereid. In het laatste jaar ging alles alleen maar gestaag. Ik groeide en hou aan veel van die lessen warme herinneringen. De lesbeoordelingen daarvan brengen me weer helemaal in de juiste sfeer. Lesgeven, toch iets voor mij?