Een dikke week geleden was het tijd om de beentjes nog eens los te gooien. Boombal (uitgesproken zoals in een boom, de plant en niet in als boom zoals in het gelijknamige lied van Sioen, terwijl ik dacht dat het omgekeerd was), mijn tweede keer en meteen een ‘specialleke’, beiaardboombal. Op het Ladeuzeplein waren jongeren en zij die jong van geest zijn samengekomen om afwisselend op de tonen van Los Pablos en die van de beiaardier een danspasje te plaatsen. Het tweede moet dus doorgaan voor het bijzonder aspect. Bovendien was het ganse boeltje in open lucht. De weergoden konden spelbreker spelen, wat ze gelukkig niet deden.
De dansinitiatie zelf hadden we aan ons voorbij laten gaan, meteen tijd voor het grote werk. Het begon ietwat aarzelend, de eerste rondedans ging dan ook de mist in. Ja, je hebt mensen nodig die de boel wat leiden. Gelukkig bleken dit de blauwe mannetjes te zijn (geen smurfen, enkel de T-shirts hadden die kleur) en die volgen, was de juiste keuze. Hup, hop, een mens was al vlug weer in het ritme. Erg gezellige boel.
PS. Aan de dame die mij deed schrikken door haar voet pardoes om te slaan. Je moet niet zo zuur in mijn richting kijken, ik kan er toch ook niet aandoen dat je een verkeerde schoenkeuze had gemaakt.
Oh, een boombal! Ik zei dat ook altijd op z’n Engels eerst en ik heb nog die neiging.
De laatste keer dat ik naar een boombal ben geweest had ik overal blauwe plekken. Hopelijk had jij meer geluk.