Als Bruggeling in Leuven naar een Gentse band gaan kijken. Het was dinsdagavond, geheel gratis, de formule voor een optreden van Arquettes in het Stuk Café. De naam op zich deed me niet meteen een belletje rinkelen, maar het gezelschap sleepte me erheen. Op voorhand de myspace van de band al even uitgekamd, nummers beluisterd en besloten om het toch maar even te proberen. Enkele tientallen andere passanten hadden hetzelfde in gedachten, maar echt vol was het café toch niet gelopen.
Een zevental nummers werd ons geserveerd, waarbij ik bij het tweede nummer even een Mintzkov-gevoel kreeg dat te wijten was aan de samenzang. De zang die trouwens over de nummers wat laveerde van kwaliteit, maar over het algemeen zich wel staande hield. Bij de intro van het vierde en zesde nummer waande ik mezelf dan weer op iets van Daan. Alleen na de intro werd verder niet meteen iets ondernomen met de gestarte, vette synth. Beetje vreemd, maar de toekomst (ervaring) zal de songs misschien een iets minder geknutselde vorm geven.
Het vierkoppig geheel, met driewerf hoera een vrouwelijke bassiste, speelde vooral in de aanvangsfase lekker strak en luid. Misschien net iets té luid, maar zelf konden ze er bijna niks van verstaan. Dat was toch wat ik opmaakte uit hun povere bindteksten, naast de obligate ‘bedankt’ en ‘alstublieft’. Ach, veel spelen, nog wat boterhammen eten en ze komen er wel. Hoog tijd voor wat rockrally’s en van die dingen.
[...] Coudie vindt je een bespreking van het optreden van de Gentse band Arquettes in het Stuk Café. Stem of voeg toe aan [...]