Feed the world

Bij iedere verhoging van de tijdsdruk, valt er iets in mijn dagelijks patroon weg. Zo heb ik de laatste weken amper tijd om deftig boodschappen te om tegen het woord honger en dorst iets te doen. Honger dat betekent rond het middaguur verse groentjes, met aardappeltjes (pasta, rijst) en een vers stukje vlees. Dat laatste breng ik mee van thuis (een slagerij hebben, heeft ook voordelen), het voorlaatste vind ik na wat gescharrel in de voorraadkast en voor het eerste ren ik sinds kort richting alma. Reden? Verse groentjes te vinden. Enkel te droppen in een potje. Richting kassa trekken. Betalen. Maar vooral gewoon op twee minuutjes van mijn kot. Kan het nog handiger? En dan beginnen ze me bij de alma te ‘paaien’. Vandaag kreeg ik er zomaar een dessert bovenop. Een potje met een romig, ietwat gevlekt puddinkje waar de laatste tijd nogal veel reclame rond gemaakt wordt. Het smaakte en doet me stiekem verlangen om morgen weer richting slaatjesbar te trekken. Op hoop van zegen, nog een puddinkje. I like it.