Beste Tim Vanhamel,
Uw soloplaat ‘Welcome To The Bleu House’ is op bepaalde momenten best bekoorlijk. Fijn, rustig, intiem, behoorlijk verassend doordat u toch bekend staat als een hyperkinetische flipkip op het podium. In klas zouden ze u waarschijnlijk volproppen met pilletjes. Rilatine®, om helemaal hip te wezen.
Alleen heb ik de indruk als ik live-nummers van u aanhoor dat u de verkeerde pilletjes hebt geslikt. Ofwel klinkt u van nature wat gedrogeerd, ofwel hebt u naast de befaamde ‘voice pearls’ van Helmut Lotti gegrepen, maar live is het niet allemaal even toonvast. Het klinkt als het breekbaarste porselein. Het kan mooi zijn, maar het is er vele malen zo erg over dat we zelfs niet meer kunnen spreken van een grensgeval.
Mijn advies: schaf u een goede zangleraar aan, blijf van de pilletjes voor een optreden, of richt gewoon een supergroep op waarbij u het creatieve brein bent, maar niet de stem. Zoek een formidabele zanger en laat ons genieten van al het moois dat u in zich heeft. De muziekliefhebbers zullen u eeuwig dankbaar zijn.
Muzikale groet,
Coudie
Het enige wat ik hieraan kan toevoegen: je hebt het bij het rechte eind, Coudie!
Vanhaemels plaat kan ook mij best bekoren, maar o wee als hij live gaat, dan gaat het (vaak) grandioos fout. Allerminst toonvast, om niet te zeggen - euh - vals.
Ik ben voorstander van jouw groep-met-Tim-Vanhaemel-als-creatieve-brein-erachter-idee! Dat zou wel eens vonken kunnen geven…