Verdorie, mijn hersenen en zowat mijn andere lichamelijke functies hebben er een zware periode opzitten. De warmte tout court en in een veel te warm lokaal werken specifiek, doen daar geen deugd aan. Vandaag is het gelukkig op dat gebied beter. Dus tijd om mijn leventje van de voorgaande week in wat puntjes te overlopen:
- Een pijnlijke week, want voor heel wat mensen begint het verlof, behalve voor… mij.
- De solden leverden voorlopig twee T-shirt op.
- Eén ervan is al voor de ‘wup’, een slimmerd botste tegen me, waardoor een hoeveelheid kriek mijn wit T-shirt verneukte. Nu maar hopen op de wondere wereld van Moekjes was.
- Dat boste op, gebeurde op de babyborrel van Jonas.
- Die ik tijdig moest verlaten, wegens trein halen om te werken.
- Tussendoor nog even op en af naar Kortrijk om mijn bachelor in de onderwijskunde te gaan ophalen.
- Mijn ticket voor Cactusfestival gekocht. Ik ga zaterdag! Het programma is njummie.
- Ter voorbereiding zowat alle artiesten nog eens aan het beluisteren via mijn Itunes.
Geplaatst in 365 | Getagged gesmolten, hitte, zever gezever | Leave a Comment »
Hendrik van Otterlo is een beroemd schilder. Nadat zijn enige echt liefde Cissy hem verlaat, maakt hij een zelfportret en stopt met zijn werkzaamheden. Alles achter slot en grendel. Inclusief zichzelf, want Hendrik kiest voor een kluizenaarsbestaan. De enige contacten die hij onderhoudt, zijn die met enerzijds Jongerius, ook een beroemd schilder, tijdgenoot en vriend, en anderzijds Bettina, zijn halfzus. Het kantelmoment komt er echter wanneer Hendrik verneemt dat Cissy is overleden.
Het was niet de dood die daarstraks bij me aanklopte, zoals Jongerius geloofde, maar het leven dat nog iets van me verwacht. (p. 76)
lles samen is dit een zeer genietbare roman die eerst en vooral qua stijl met brio is geschreven. Het karakter van de schilder komt er mooi in terug. Misschien zitten er tevens wat autobiografische elementen in verwerkt. Het is alvast de aanzet om meer van Campert te gaan lezen. Meer dan degelijk dus.
Geplaatst in Literatuur | Getagged bespreking, het satijnen hart, remco campert | Leave a Comment »
Hij was nog niet eens halfweg zijn leven, was vader van drie kinderen en manisch depressief. Dat zorgde op bepaalde periodes voor euforische momenten, op andere momenten was alles zwart. Op één van die euforische momenten sprong hij bij haar op het podium. Een aantal jaren terug stapte hij in zo’n zwarte periode uit het leven. Vergif.
Zij was nog niet eens halfweg haar leven, was moeder van een kind en depressief. Ooit, misschien wel meerdere keren, sprong iemand bij haar op het podium. De scheiding van haar geliefde heeft ze allicht nooit verwerkt. Ze stapte gisteren uit het leven. Opgehangen.
Noot: Hij was mijn nonkel, zij heette Yasmine.
Geplaatst in Actua | Getagged familie, Yasmine, zelfdoding | 2 Commentaar »
Qua omvang gaan Onze oom van Arnon Grunberg vlotjes over dat van Tirza, is dat ook zo voor de rest?
Majoor Anthony heeft op papier alles om gelukkig te zijn. Vrouw, werk, een huis en een zwembad. Het enige dat ontbeert, is de onvervulde kinderwens van zijn vrouw. Aan de basis daarvan ligt zijn ‘dood zaad’. Problemen lossen zich echter vanzelf op als hij op een dag Lina meeneemt als ‘bijproduct’ van een militaire opdracht. Er heerst immers oorlog in het land en een resem mogelijke verraders moeten opgepakt worden. Het loopt echter wat uit de hand en de ouders van Lina komen om het leven. De majoor besluit dan maar om Lina mee te nemen als zijn dochter. De vrouw van Anthony is echter niet zo happig op het geschenk uit de hemel.
Onze oom valt botweg in te delen in twee delen: eentje mét en eentje zonder majoor. Het is precies dat eerste deel die het lekkerst leest. De schrijfstijl van Grunberg blijft immers één van zijn troeven. Hij kan het zich zonder veel problemen permitteren om heel uitgebreid zijn verhaal te vertellen en hij komt er nog mee weg ook. Alleen, terwijl Tirza zo prachtig opbouwde naar een climax, ontbreekt hier dat extraatje. Sterker nog, het verhaal boet gaandeweg aan kracht in en dat is uiterst jammer.
Leuk om te lezen, maar ik had er meer van verwacht.
Geplaatst in Literatuur | Getagged arnon grunberg, onze oom, verslag | 2 Commentaar »
Een stokje waar ik de mosterd hier haalde: “10 dingen die ik kan vastgrijpen zonder van mijn stoel te moeten komen”
- paperclips in welgeteld 5 kleuren (blauw, geel, groen, wit en rood)
- geboortekaartje van Jonas
- doosje met muntjes van K.U.Leuven
- vaste telefoon (ik hou helemaal niet van bellen)
- sleutel van 2WD-fiets (zie ook)
- foto van mijn Elfi!
- mijn horloge (niet om mijn pols, maar wel net voor me)
- de tekst ‘visie op onderwijs’
- mijn klavier (handig om dit hier te kunnen typen)
- een glazen fles met plat water
En u?
Geplaatst in Admin | Getagged grijpbaar, stokje | 1 reactie »
