Question

Bestaat er iets dat nog meer hartverscheurend is dan het wissen van een berichtje van je geliefde omdat het dekselse geheugen van je gsm vol zit?

Huisjesrush

Gewapend met een blad vol afspraken en de huisjeschecklist van Mirthe begon ik eraan. Helemaal alleen laverend door de straten van Leuven. Op zoek naar een stekje om als werkende mens de studentenstad nog iets langer te bevolken. Alleen hoef ik mijn avonden niet te slijten, want ook vrouwelijk gezelschap zal de hoop in bange dagen worden. Soit, veel gezever om te zeggen dat de geliefde er ook nog een jaartje Leuven zal bijlappen. Helemaal in het teken van het behalen van een diploma met de bevoegdheid voor het kleuteronderwijs. Al dwaal ik nu echt wel af en zou ik beter even to the point komen. Een studio zoeken, was de missie van de dag. Correctie: een betaalbare studio voor twee personen. Net dat laatste was op bepaalde momenten een heikel punt, zeker binnen de prijscategorie die wij voor ogen houden.

Gebouwen één, twee en drie waren van eenzelfde verhuurder. Met veel show en in een blitse BMW probeerde hij alvast de nodige indruk op me te maken. Niet meteen de juiste aanpak, al waren zijn studio’s zeker de moeite. Zowat alledrie kraakvers gerenoveerd, maar ook wel erg klein. Alleen moeilijk te begrijpen dat zoveel studenten dat alleen weten te rooien. Rijke mama’s en papa’s genoeg zeker? Gebouw vier was ronduit een gore bedoening. Hygiëne nul, dus daar kunnen we meteen een kruis over maken. Next! Gebouw vijf had zowat de mooiste ligging. Nabij een minipark, een kabbelend beekje en toch op korte afstand van een grote winkelketen. Vanbinnen viel het eigenlijk ook best mee. Klein, maar dat is zowat de maatstaf in Leuven. Propere douche, een wc die wel wat last had van kalk. Lavabo, twee kookplaten, een grote koelkast, een microgolfoven, zeteltjes (die er meteen uit mogen vliegen), bed, bureau, kotnet, tv-aansluiting (abonnement inbegrepen in de prijs) en een heel erg klein koertje. Net groot genoeg voor een stinkende vuilniszak, een stoel of twee en een minitafel. Gebouw zes, zeven en acht waren van hetzelfde verhuurbedrijf. Bijna allemaal hadden ze een grondige renovatie ondergaan. Mooi, maar geen twee personen toegelaten, dus daar zijn we alvast niet veel mee. Gebouw negen was er eentje van een nog ander allooi. Met twee personen was daar geen enkel probleem. Verdere positieve punten waren het internet (geen kotnet, maar wel Telenet), ruimte voor aanpassingen en de all-in-formule. Jammer genoeg is het zaakje karig bemeubeld en is de ligging niet bepaald wonderbaarlijk.

Wordt vervolgd…

Beslissing

Stress hebben. Moeilijk slapen. Nog steeds geen goed gevoel hebben. Hoe langer, hoe meer er tegen opzien om volgende week maandag bij Smatch aan de slag te gaan. Uiteindelijk raad vragen aan ACV. Daar vonden ze die vier uur gratis werken er ook over. Me toch wat gesterkt voelen. Mijn stoute schoenen aantrekken. Op de fiets springen. Bij Vedior aankomen en daar horen dat ik gelijk heb. Geen vakantiejob bij Smatch beginnen. Telefoontje krijgen van Carrefour. Ja zeggen. Vanaf 1 september werk ik 30 uur per week bij Carrefour.

PS. Ondertussen nog een andere vakantiejobaanbieding gekregen vandaag en eentje voor vast werk en we zijn nog maar middag.

Twijfels over de vakantiejob

Deze voormiddag nog snel even wat mountainbike meepikken van op de Spelen. Erna de fiets op springen en me door een gordijn van opspattende waterdruppeltjes begeven. Bestemming van dienst was de supermarkt waar ik eens moest gaan piepen. Een onverdeeld succes was het niet. Geen weekendtoeslag, die bespreekbare voltijdse bleek er eentje van 28 uren te zijn en het meest hemeltergende bleek dat er eerst vier uren moeten gewerkt worden voor het ronde bedrag van €0 (proefperiode). Zulke dingen komen natuurlijk altijd maar uit als je alle papieren al hebt ingevuld en ondertekend. Met een wrang gevoel keerde ik dan ook terug. Valt er onder zo’n contract nog onderuit te komen? Is er nog tijd om iets anders te zoeken? Of moet ik gewoon niet moeilijk doen en er voor gaan?

Jobtijd

Na tijden van reizen, komen tijden van zoeken. Na het zoeken en vinden van een job is de (moeizame) zoektocht naar het ultieme (betaalbare) stekje in Leuven begonnen. Parallel daarmee loopt er sinds vandaag eentje naar een geschikte vakantiejob voor de maand september. Lange armen heb ik niet, dus moet het pad van de interimkantoren afgeschuimd worden. Deurtje in. Blaadje invullen. Je kop eens tonen. Snoepje pakken. Op naar de volgende. Het moet een beetje het stramien zijn van deze voormiddag. Voorlopig nog geen geschikte vakantiejob, al word ik de laatste uren bestookt met vragen om volgende maandag al aan de slag te gaan. Er is echter ook hoop, want morgen mag ik eens gaan piepen bij een kleine supermarkt midden in het stadscentrum.